Tagarchief: verwondering

Wonderlijk

Vreemd hoe de dingen kunnen gaan. De afgelopen tijd is op zijn zachtst gezegd wonderlijk te noemen. Lief en ik kregen een aanvraag voor een plaatsing van een pleegkind. De vraag bracht grote twijfels bij ons boven omdat het profiel van het kind op geen enkele wijze leek aan te sluiten bij het plan dat wij in ons hoofd hadden.
Maar na kort beraad besloten we om eerst maar eens uit te zoeken wat de vraag was, met wie we te maken zouden krijgen en daarna opnieuw te beslissen. Dus lief belde onze contactpleegouder en had een bijzonder gesprek. Hij keek me die avond anders aan dan de avond ervoor. Hij drong er op aan dat ik haar ook zou bellen. Dat deed ik de volgende dag en ook ik stond er ’s avonds anders in dan de dag ervoor.
Ik zag een pad tevoorschijn komen. ‘Misschien was er wel zoiets als co-ouder-pleegzorg’ bedacht ik enthousiast waarop mijn lief mij temperde en zei dat we ze eerst maar eens moesten leren kennen.
De volgende dag ontmoetten we de huidige pleegouders. Het klikte als vanzelf. Het gesprek ging direct over waar het om ging. Geen beleefdheden. Ik voelde me even terug bij mijn vrienden in Zuid-Afrika.
Toen sprak een van de ouders plotseling over ‘it takes a village to raise a child’ en liet het woord co-ouderschap vallen. Mijn lief en ik keken elkaar verrast aan. Toen ik wat later de tekst van het lied ‘zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder’ van Ramses Shaffy naar een van hen had gestuurd, bleek dat dat precies het lievelingsliedje van het kind te zijn…

Zo’n twintig jaar geleden had ik het zeker geweten. Dit is ‘leiding’. Er is een God en Hij helpt wie de kwetsbaren te hulp schiet. Hij wijst de weg. Ik weet niet of ik dat nu nog durf te geloven. Mede om al het lijden dat ik heb gezien waar Hij niet te hulp schoot. Maar bijzonder is het wel. Heel bijzonder.
Mijn oude moslimbuurvrouw die geen enkele last had van intellectuele bagage zou gezegd hebben. ‘Allah ziet wie goed is en zegent dat’. Mijn oude buurvrouw Hans zou gezegd hebben dat wie goed doet, goed ontmoet.
Samen met mijn lief loop ik nu een spannend pad op, waarover we geen enkele zekerheid hebben. We weten niet hoe dit pad zal gaan lopen, maar we weten dat er een groep mensen om ons heen staat die ons zal steunen. En we leven op een manier waar we in geloven. We lopen op de weg van betrokkenheid en verantwoordelijkheid.
We hebben twee wonderlijke weken achter de rug met bijzondere ontmoetingen. Twee weken vol zegeningen van ieder mens(je) dat we daarin ontmoetten. Wonderlijk.

Getagged , , ,

De plaats der dingen

Vlak voordat ik op vakantie ging bezocht ik nog de boekhandel voor een paar lekkere lezers. Ik moest even wachten voor de kassa. Mijn ogen gleden langs de titels van de aanbiedingen die in de mandjes voor de kassa altijd liggen. ‘De plaats der dingen!’ las ik op een van de boekjes en een paar rode regenlaarsjes staarden mij aan. In een rood kadertje lonkten verder de woorden ‘de Geus’ , de uitgeverij waar ik graag boeken van lees. Tenslotte zag ik nog dat zowel de Volkskrant, de Elsevier, en de Vrij Nederland het boekje lovend beoordeelden. Ik keek naar de foto van de schrijfster en haar leeftijd. Alles bij elkaar opgeteld, bedacht ik dat het wellicht interessant zou kunnen zijn om dit boekje mee te nemen ondanks dat ik niet heel erg van verhalenbundels hou.
Ik heb het boekje inmiddels uit en het is een liefde geworden. Ik heb genoten van de verhalen, van de liefde, van de ongemakken, van de tederheid, van de kleine uitstapjes naar surrealistische momenten. Anneloes Timmerije speelt met de werkelijkheden en met de woorden. ‘De plaats der dingen’ is een boekje dat ik niet had willen missen. De persoonlijkheden die ze beschrijft zijn zo levensecht dat ik me in ieder verhaal aanwezig waande als stille luisteraar. Ik had niet de behoefte om me te mengen in de dialogen en voortgang van de verhalen.. of toch.. ja in het eerste verhaal ‘ loopdroom’ aan het einde en het verhaal van meneer Lucas en Jo. Bij alle verhalen was het alsof ik een huiskamer, een park of een café passeerde en daar plotseling een inkijkje kreeg in de dagelijkse beslommeringen in al hun kracht.
Leuk zo’n aanbieding. Heb ik na mijn vakantie weer een goede reden om naar de boekwinkel te gaan.

20130723-211421.jpg

Getagged , , , ,

Het meest intieme is het meest mysterieuze.

Verwondering alleen is het kompas dat ons naar de pool van de betekenis kan leiden. Terwijl ik, nu ik deze regels schrijf, de volgende seconde van mijn leven inga, ben ik mij ervan bewust dat door het raadsel overrompeld worden en daar bij stilstaan – eerder dan er voor wegvluchten en het vergeten – leven in de kern is. Abraham Joshua Heschel (uit: de mens is niet alleen)

Het is vandaag eerste pinksterdag. Het is ook hallverwege Mei. Mei en Juni zijn volle maanden voor mij. Studenten ronden hun studies af en ik reis door het hele land om stages te bezoeken en beoordelingen goed te keuren en toe te kennen. Bijna ging pinksteren als een flits met tweets over ‘opwekking’ en het ‘songfestival met Anouk’ aan mij voorbij als een paar vrije dagen. Bijna.. maar iets in mij riep mij, doe het niet. Sta stil. En ik doolde wat verdwaasd online langs pinterestplaatjes over pinksteren. Ik zag oude iconen, moderne schilderijen, taartjes en toetjes, bloemstukken, alles vol vurige oranje en rode kleuren en het effect was daar. Ik stond stil en realiseerde me dat ik van dit feest houd. Ik houd van het idee dat er een Geest is die waait, die passievol en troostvol is en waar mensen door geinspireerd kunnen worden. De uitstorting van de Heilige Geest, God’s geest, is misschien het intiemste wat we kunnen ervaren van God.
Een persoonlijke en gemeenschappelijke intimiteit die niet zo maar onder woorden is te brengen. Misschien is het dat moment dat je met een groep mensen samen weet; Ja wij kunnen elkaar verstaan ook al spreken we verschillende talen. Ja, wij kunnen samen leven ook al hebben we verschillende culturen. Ja, wij kunnen connecten met wie wij niet zien en wat wij niet weten. Met onze verwondering kunnen wij dat. En zo kunnen wij betekenis geven aan ons bestaan.

Getagged , , , , , ,

Kijken alsof het de eerste keer is.

Neem afscheid van vooroordelen, onderdruk je neiging tot herhaling en tot het van te voren weten wat je ziet. Probeer de wereld voor het eerst te zien met ogen die niet verduisterd worden door de herinnering of de wil en je zult ontwaren dat jij en de dingen om je heen- bomen, vogels, stoelen – als parallelle lijnen zijn die dichtbij elkaar lopen maar elkaar nooit ontmoeten. Abraham Joshua Heschel (uit: De mens is niet alleen)

Ogenblikkelijk na het lezen van deze quote roerde er zich iets in mij. Ik nam verschillende tegengestelde reacties waar: Ongeloof, uitdaging, wanhoop en enthousiasme vochten om aandacht. Ik legde het boek aan de kant en besloot een dag te wachten om het gedeelte dan nog eens te lezen.
Vandaag las ik de tekst weer en dacht er over na. Onmiddelijk was daar weer de wanhoop en het ongeloof. “Dat kan toch niet?” dacht ik.
Ik kan mijn neiging tot herhaling toch niet uitschakelen? Bijna alles is een herhaling of een bewerking van iets wat daarvoor was. Moedeloos gleden mijn ogen nog een keer langs de tekst.
Ik las de woorden ‘bomen, vogels en stoelen’. Voor mijn netvlies vertoonde zich een rij stoelen. Leunstoelen in soorten en maten, draaistoelen, kleine bolle stoelen, kunststoelen, grote stoelen, krukjes, stenen die als stoelen gebruikt worden, tafelstoelen, campingstoelen, reuzestoelen, gekke stoelen, buitenlandse stoelen, houten, plastic en ijzeren stoelen. Hoeveel stoelen heb ik al niet gezien in mijn leven. En hoe totaal verschillend ook. ze bewogen zich in een lange rij voorbij mijn netvlies.
Nog een keer las ik de tekst maar nu met de rij stoelen erbij. Misschien gaat het om het open zien en het aanvaarden van wat je ziet, het je er aan overgeven zonder direct te duiden. De openheid van de eerste ontmoeting vasthouden. De wijsbegeerte begint bij de verwondering schrijft Heschel in het hoofdstuk dat ik lees. Ik hou van verwondering. Dat ik dat dan toch weer ga begrijpen door een rijtje stoelen.

Getagged , , , ,

Het gevoel voor het onuitsprekelijke

De poging weer te geven wat wij zien en niet kunnen zeggen is het eeuwigdurende thema van de onvoltooide symphonie van de mensheid. Een gevoelig iemand weet dat het intrinsieke , het meest wezenlijke, nooit uit te drukken valt. De beroering van ons hart als wij naar de sterrenhemel kijken is iets waar geen taal uitdrukking aan kan geven. Wat ons verbaasd en ten diepste raakt is niet dat wat wij begrijpen en weer kunnen geven, maar datgene wat binnen ons bereik maar buiten ons begrip ligt.

Woorden uit het eerste hoofdstuk van Heschel’s boek: De mens is niet alleen.
Woorden die het hart van de kunstenaar raken. Je wilt dat wat je waarneemt, wat wezenlijk is, uit drukken. En je weet dat het je nooit zal lukken. (tenminste, de wijzen onder ons weten dat)
Wat ligt binnen ons bereik en buiten ons begrip? Heschel gebruikt het voorbeeld van een boom. Je kunt een boom meten en wegen, observeren en beschrijven, zijn ontstaan en de wetten waaraan hij moet gehoorzamen. Toch komt kennis van het wezen van de boom nooit tot stand. Zelfs als je een boomknuffelaar of een sjamaan bent blijft er verschil tussen bereiken en begrijpen.
Is het voldoende dat we het alleen kunnen bereiken? Ja en nee! Ja, want alleen verlangen naar wat wezenlijk is, helpt ons naar onze bestemming. Nee, want er is een diep verlangen naar verbinding met het intrinsieke en de verbinding met wat daar omheen is. Ik hou van de momenten dat er iets raakt. Ik noem het altijd het moment dat de aarde de hemel raakt.

Getagged , , ,