Tagarchief: ontmoeting

Pijn

Marshall was a small wiry man About my age (47) with deep set eyes and a coat too big for him. ‘Can I talk to you? I need healing’ he said. We walked over to a silent place in the Church. Marshall couldn’t speak for a minute, ten I took his hand and he blurred everything out in a scared rush: he had stomach cancer and the doctors at the hospital had just informed him That he needed an operation within the next few months or he’d die. He was in pain, but mostly he was afraid. From then on we’d sit and talk and pray whenever Marshall stopped by the pantry. Finally the day came when Marhall said he was going in for surgery. He grapped me and started to cry. I remember Every detail of That moment: Marshall’s blue workpants, his funny mustard-colored corduroy coat, the damp warmth of his hands. He laid his head in my lap while I held him, and all thoughts of sickness and operations and cures dissolved. Everything around us slowed and hung there, until there was just God’s breath between us, rising and falling in our chests, not separate at all. It was an experience of grace. .

Soms ontmoet je mensen op een ander niveau dan meestal. Een dieper niveau. Daar waar de pijn en het verlies luidkeels aanwezig is, als een schreeuw, of een container vol tranen, of een diepe angst voor het leven.
Zo’n ontmoeting mocht ik hebben vandaag. En ergens in dat verdriet, de angst en de pijn ontstond verbinding.

Hoe zit het met God? Hoe zit het met geloof als we moeten lijden? Als ons leven ons teistert? Vroegen we aan elkaar. Antwoorden hadden we niet echt op die vraag. Wel vragen, twijfels en uitdagingen.
Zelf moest ik denken aan bovenstaand fragment dat ik in het boek ‘Take this Bread’ van Sara Miles tegenkwam. Sara Miles groeit op als kind van Atheïstistische ouders. Als jonge vrouw werkt ze in oorlogsgebieden als verslaggever en als ze een dochtertje krijgt gaat ze terug naar San Fransisco, waar ze eerder heeft gewoond. Om te kunnen leven gaat ze als kok werken en raakt gefascineerd door voedsel.
Op haar 47e loopt ze op een dag een kerk binnen en wordt uitgenodigd het avondmaal mee te vieren, omdat deze kerk dat standaard aanbiedt aan iedere persoon die binnenkomt. Sara doet mee, eet brood, drinkt wijn en op dat moment gebeurt er iets met haar. Ze beseft, ik neem Jezus tot me als voeding. Hij is in mij aanwezig.
Ze gaat vanaf dat moment naar die kerk en ontdekt dat veel mensen in de kerk geen connectie meer hebben met de mensen erbuiten. Ze leven in een wijk vol armoede. Sara start samen met enkele vrijwilligers een voedselbank in de kerk. Ze ziet dat niet als een sociaal project, maar als kerk zijn. Als een sacrament. Gaandeweg leert ze de mensen en de nood in haar wijk kennen. Ze leert ook dat de meeste mensen het prettig vinden om mee te helpen. De mensen die eerst alleen voedsel kwamen halen, gaan mee helpen. De man in het fragment hierboven is een van de vrijwilligers.
Terwijl de kerk waartoe ze behoort leert om zich te openen voor de wijk, probeert Sara te begrijpen wat geloven inhoudt. Dat is een hele zoektocht. Ook zij zoekt naar hoe lijden, oorlog, armoede en verdriet te plaatsen in het verhaal van God en mensen. In onderstaand fragment vertelt ze wat de ervaring met Marshall voor haar betekende en hoe ze daardoor iets van de opstanding ging begrijpen.

Many fridays later, someone came up to me outside the church and grapped me from behind. I turned around. It was Marshall, and he was radiant . “I died” he shouted. I died twice on the operation table, but I came back each time. You’re not going to believe it, but I’m here!”
I didn’t believe in miracles. And yet I had begun to believe in healing. I saw That you could be changed, opened to experiencing your life differently, made more whole, even as your body was falling apart. That you could be healed from fear by touch, even when you remained sick.
And I begun to believe in resurrection.
I didn’t mean by ressurection , having Marshall stand up alive from the operationtable and walk. Ressurection , to me, was mysterious and true in a way I could only glimp for a second, before my mind refused to stretch that far.
It passed, as the bible said, human understanding.
But I sensed it had to do with time, like the time Marshall lay in my lap and we were both completely present and connected. It was about the eternity available in a fully lived instant. > .

Meer over Sara Miles

Advertenties
Getagged , , , , ,

Familie en de dingen waar je je ook druk om kunt maken.

Deze week verzorgde ik met Dineke een training familie en huiselijk geweld voor studenten van de speltherapie opleiding. Twee dagen lang reisden we met studenten door hun eigen geschiedenis en die van anderen. Daarnaast verdiepten we ons in de processen die spelen rondom hulpverlening en huiselijk geweld. het klinkt misschien als een zwaar thema, maar het bijzondere was dat we naarmate we dieper in alle verhalen doken we naast de moeilijke dingen, steeds meer bewust werden van de hoop en wens van ieder mens om iets te betekenen. Het falen in deze wens is niemand onbekend. En erkenning van dit falen maakt ook dat we in staat zijn om iets te kunnen betekenen voor mensen die hierin vastgelopen zijn. Het waren twee bijzondere dagen vol ontmoetingen tussen mensen.

Toen ik thuis kwam opende ik mijn Facebookpagina en het eerste wat ik zag was een berichtje waarin iemand aangaf het gezemel binnen de NVK over de vrouw in het ambt helemaal zat te zijn. Nu ben ik die discussie al jaren zat en knik ik alleen nog maar vermoeid als de discussie in welke kerk dan ook gevoerd wordt en heb ik respect voor iedere strijder voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen waar dan ook. Maar er gebeurde bij het lezen ook nog wat anders. Ik voelde me wat vervreemd. Alsof er twee werelden waren. Die van de ontmoeting en die van de dingen waar je je ook druk over kan maken.

Waarschijnlijk lijd ik aan het ‘ik kom terug van een geweldig kamp syndroom’ . Maar toch koester ik deze momenten en gevoelens en laat het me even stilstaan bij de wonderen van bijzondere en gedeelde momenten.

Getagged , ,

De plaats der dingen

Vlak voordat ik op vakantie ging bezocht ik nog de boekhandel voor een paar lekkere lezers. Ik moest even wachten voor de kassa. Mijn ogen gleden langs de titels van de aanbiedingen die in de mandjes voor de kassa altijd liggen. ‘De plaats der dingen!’ las ik op een van de boekjes en een paar rode regenlaarsjes staarden mij aan. In een rood kadertje lonkten verder de woorden ‘de Geus’ , de uitgeverij waar ik graag boeken van lees. Tenslotte zag ik nog dat zowel de Volkskrant, de Elsevier, en de Vrij Nederland het boekje lovend beoordeelden. Ik keek naar de foto van de schrijfster en haar leeftijd. Alles bij elkaar opgeteld, bedacht ik dat het wellicht interessant zou kunnen zijn om dit boekje mee te nemen ondanks dat ik niet heel erg van verhalenbundels hou.
Ik heb het boekje inmiddels uit en het is een liefde geworden. Ik heb genoten van de verhalen, van de liefde, van de ongemakken, van de tederheid, van de kleine uitstapjes naar surrealistische momenten. Anneloes Timmerije speelt met de werkelijkheden en met de woorden. ‘De plaats der dingen’ is een boekje dat ik niet had willen missen. De persoonlijkheden die ze beschrijft zijn zo levensecht dat ik me in ieder verhaal aanwezig waande als stille luisteraar. Ik had niet de behoefte om me te mengen in de dialogen en voortgang van de verhalen.. of toch.. ja in het eerste verhaal ‘ loopdroom’ aan het einde en het verhaal van meneer Lucas en Jo. Bij alle verhalen was het alsof ik een huiskamer, een park of een café passeerde en daar plotseling een inkijkje kreeg in de dagelijkse beslommeringen in al hun kracht.
Leuk zo’n aanbieding. Heb ik na mijn vakantie weer een goede reden om naar de boekwinkel te gaan.

20130723-211421.jpg

Getagged , , , ,

Hamid en majoor Bosshardt, echt teder!

Het gaat niet om geld, maar om de mooie verhalen die je kunt delen met elkaar – met dank aan Hamid

Hamid is uitgenodigd op een studiedag over de ontwikkelingen in sociaal werk in Nederland. Hamid heef 15 jaar gezworven, is dakloos geweest en verslaafd. Nu werkt hij als ervaringsdeskundige bij de Vaartse Rijn in Utrecht. Hamid vertelt een verhaal over Majoor boschardt! Een beetje jaloers denk ik ‘hij heeft 1 van mijn heldinnen ontmoet’. Hamid echter, was zich op het moment van de ontmoeting met haar helemaal niet bewust van het feit dat deze vrouw voor heel Nederland een heldinnenstatus had bereikt. Hij zag alleen een vrouw met een petje en een uniform aankomen toen hij zijn busje ergens in Amsterdam op een plek geparkeerd had, waar dat niet mocht. Hij dacht dat hij haar moest intimideren zodat hij geen boete zou krijgen. Maar dichterbij gekomen bleek dat het iemand van het Leger des Heils was, een vrouw als zijn oma, die gewoon haar arm uitstak zodat hij kon inhaken en hem uitnodigde mee naar de kerk te gaan. Hij zei : “Maar ik ben Moslim.” Zij zei: ” Maakt niets uit. De kerk is voor iedereen”. Hij kreeg dekens en voedsel in de kerk. Later zeiden mensen tegen hem ‘ Dat was majoor Bosshardt, ken je haar niet? Zij loopt hier al jaren rond en zet zich in voor wie verslaafd, slaaf of dakloos is.’ Hamid straalt als hij over haar praat. Sinds die tijd heeft hij veel vooroordelen tov anders gelovigen opzij gezet. Ik kijk naar zijn t-shirt en glimlach. Daar staat een man die de klappen van het leven kent. Die misschien zelf ook klappen heeft uitgedeeld. Maar hij vertelt een verhaal van hoop, over een van mijn heldinnen en er staat ‘echt teder’. Op zijn t-shirt!

Getagged , , ,