Categorie archief: Uncategorized

Goedemorgen leukerd!

salvador_dali_a_dali_atomicus_09633uVandaag stel ik een speciale vraag aan jou:

Wil jij op internet een mooi plaatje zoeken van Dali?

Ik dacht zelf aan deze, maar misschien weet jij wel een veel mooiere:

 

2014 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een New York City metro-trein passen 1.200 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 6.900 keer bekeken. Als je blog een NYC metro-trein zou zijn, zou die ongeveer 6 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

T’zijn de groten die star zijn, niet de kleinen!

Oké, ik had de snoepjes al in de AH gezien en ook af en toe nog iets over de zwarte Pietendiscussie opgevangen, maar dat was het dan ook.
Totdat deze week mijn neefje van zeven plotseling in mijn oor een aantal dingen begon te roepen. ‘Weet je Charissa? Er komen dit jaar een paar hele bijzondere Pieten op school. Een gele en een rode en ook nog een gouden!!!’ Twee enthousiaste en onder de indruk zijnde grote blauwe ogen kijken mij aan. ‘Een gouden!’ Hij zegt het nog eens.

Er gebeurt precies wat ik al verwachtte. De kleinen zijn flexibel en zien de bijzonderheid van een verandering, ze kunnen het als een wonder bekijken.

Speciaal voor de groten, dan nog maar eens een goede blog om je te overtuigen dat de stap die gezet gaat worden een goede is:

Piet

Zondag van de Vrede?

Vrede. Het woord roept een arsenaal aan herinneringen in me op. De duif die Picasso schilderde, de hand die ik vaak wat onwillig aan mijn zusje gaf als ik ruzie met haar had gemaakt en ‘vrede’ moest zeggen. Er hangt ook een beetje en stoffig jaren 60 geurtje aan van patchouli, een kamer vol groene planten en hippie-jurken. Of in de huidige tijd van mannen en vrouwen met harembroeken en dreadlocks die op pleinen met tentjes kamperen. Vrede heeft iets alternatiefs. Iets idealistisch, iets wat niet is voor de grote massa maar voor de enkelingen die geen reëel wereldbeeld hebben. Dat zijn mijn eerste associaties met het thema.
Mijn tweede associatie is die van mijn eigen ongeloof. Opgegroeid met verhalen van de 2e Wereldoorlog, de koude oorlog in de jaren ’80, de burgeroorlogen overal ter wereld en de huidige terreuracties van IS maakt dat ik nou niet bepaald veel vertrouwen in de wereld heb als het om een begrip als vrede gaat. Een maand geleden zei Mpo Tutu (dochter van) nog dat de mensheid nog steeds in de veronderstelling is dat we met een bom vrede kunnen afdwingen. Dit is blijkbaar een diep gewortelde overtuiging van velen van ons.

Terug naar de enkeling. 2000 jaar geleden stuurde Jezus zijn volgelingen (zijn studenten) op pad met de woorden: ‘ ik wens jullie vrede!’ En de studenten gingen op pad om vrede te brengen.

Ik zit tegen de verwarming in de kleine kapel in het voormalig klooster waar we twee-wekelijks bij elkaar komen. Naast mij maken gewone mensen zonder patchouli en dreadlocks kaarten om naar mensen te sturen die vervolgd worden om hun overtuigingen.
Ik vang flarden op van het gesprek van een ander groepje mensen naar aanleiding van het TED.filmpje van Zak Ibrahim ’ I am the Son of a terrorist, Here’s how I chose peace.’ Die we net hebben gezien.

‘Charissa, mogen wij de kaarsen aansteken?’ Mattis en Jonathan, twee kleine jongens ontdekken dat we dat zijn vergeten. Ik laat ze alle kaarsen aansteken. De jongens helpen me om het thema wereldvrede los te laten en brengen me bij de kleine verhalen.

Zowel het verhaal van Zak Ibrahim als de eenvoudige handelingen van Mattis en Jonathan komen bij me binnen. Het schrijnende en tegelijk hoopvolle verhaal van Zak Ibrahim die opgroeide als zoon van een extremist, en het simpele blijven aansteken van kaarsen door kleine kinderen.

‘Ik wens jullie vrede’ wordt dan confronterend. Niet de wereld, niet de alto’s en niet de hippies moeten iets met vrede. Maar ikzelf als eerste. Ik voel angst. Hoe breng ik vrede waar geen vrede is? Hoe moet ik in vredesnaam me verhouden tot geweld om me heen? Ik loop risico’s. Ik loop het risico om mijn eigen eer, mijn eigen vrijheid en mijn eigen leven te verliezen.
Tegelijk weet ik dat ik niet in mijn eentje vrede hoef te brengen. Ik heb mensen om me heen die dat ook doen. Dus ik hou ze goed vast, die handen van mijn Blossom-maatjes, van de mensen die ik hierin vertrouw en ga dan maar, me vasthoudend aan de wetenschap dat degene wiens student ook ik ben, me vrede toewenst op de weg die ik ga.

Zak Ebrahim: zoon van een terrorist over vrede!

Het is mooi maar probeer dat maar eens uit te leggen!

Een blog over de begrippen ‘schoonheid’ en ‘zijn’ door ervaringen met water, mandarijneschillen en stuifmeel.

Tijdens mijn vakantie in Noord-West Spanje kreeg ik dagelijks een portie schoonheid. Azur-blauwe zeeën, rivieren en watervallen dartelden om me heen en vierden het feest van het lustige leven. Ikzelf daarentegen zwoegde klimmend terwijl het zweet uit mijn oksels klotste, over rotsblokken om dit feest te kunnen zien. Soms had ik de indruk dat het water mij uitlachte. Er was geen grotere tegenstelling op dat moment dan het gemak waarmee zij stroomde ten opzichte van mijn zwetende en zwoegende lijf met daarop een rood opgezet hoofd. Maar ik genoot met volle teugen.
Thuisgekomen vroegen vrienden hoe de vakantie was geweest. “Mooi,” zei ik en zweeg vervolgens. Wat moest ik vertellen? Wat ik had ervaren was niet uit te leggen. Ik zou alleen maar teleurgesteld raken door de ietwat glazige vriendelijke blik van mijn vrienden die me probeerden te begrijpen als ik vertelde hoe bijzonder dat groene boompje, die gier hoog in de lucht en dat azuurblauwe watervalletje was.

Wat valt er te vertellen over het begrip ‘schoonheid’? Als ik in vervoering raak van iets, is het maar de vraag of iemand anders het ook zo ervaart. Schoonheid heeft te maken met een gevoel van ‘zijn’.
Onder de indruk ‘zijn’.
Overweldigd ‘zijn’.
Bevredigd ‘zijn’.
Het ‘zijn’ is een mysterie voor mij. Ik kan het niet uitleggen, ik kan het alleen ervaren. Zo zat ik gisteren bij een theatervoorstelling in het Amsterdamse bos. ‘Was het mooi?’ Zullen mensen vragen dit weekend. En ik zal antwoorden: “Ja, het was mooi.” en vervolgens zwijgen.
We zaten samen namelijk met alle bezoekers op de tribune van het openluchttheater te wachten tot het spektakel begon. Vlak voor de voorstelling kregen we plotseling regenponcho’s uitgereikt. Verbaasd keek ik naar de lucht. Die zag er inderdaad dreigend uit. Vijf minuten later viel de regen met bakken uit de hemel en keken we naar acteurs die op stilettohakken op een spiegelglad podium hun professionaliteit wisten te bewaren. Tussen het podium en mijzelf keek ik naar honderden blauwe poncho’s. De vrouw voor me meldde dat haar poncho lek was, mijn vriendin worstelde zich in een paar extra truien, mijn man fluisterde dat de regen de zijkant van zijn broek bereikt had en de vriend naast hem keek gebiologeerd door zijn beslagen bril naar het podium. De voorstelling stopte halverwege, dus het einde hebben we niet gezien. Alles bij elkaar een boel gedoe. Maar het was de schoonheid van het ‘zijn’ waardoor ik de avond niet had willen missen.

Alleen, hoe leg je dat uit?

Ik bezocht de tentoonstelling ‘Vensters’ in Kunsthal Kade in Amersfoort. Ik zag een paar prachtige kunstwerken. Zo lag er een tafel vol fantasie-amfibieën van meloen en mandarijnenschillen gemaakt door de kunstenaar Couzijn van Leeuwen.
Maar er waren ook werken die me minder aanspraken. In een van de ruimtes zag ik een groot geel vlak van een soort van zand op de grond liggen. Ik keek er een seconde naar en liep door. Een paar minuten later kwam ik erachter dat dat gele vlak helemaal bestond uit stuifmeel. In een van de kabinetten draaide namelijk een documentaire over de maker van het stuifmeelkunstwerk, Wolfgang Laib. Hij vertelde dat hij voor een kunstwerk een jaar lang, iedere dag stuifmeel verzamelt. ” De essentie van het leven zit in het ‘aandachtig doen’ en het ‘zijn’. ” zei hij.
Ik liep terug naar het gele vlak om er nog eens naar te kijken en er een foto van te maken. Ik vond het nog steeds saai, ook al wist ik nu dat het uit stuifmeel bestond en dat wel heel bijzonder vond. Het was ook mooi geel. Maar de schoonheid die mijn mede museumbezoekers er in zagen, zag ik niet. Helaas.
Langzaam maar zeker werd ik mij bewust dat het nog een hele klus zou worden om te bloggen over schoonheid. Want wat ik echt mooi vind, of als schoonheid ervaar, is moeilijk te beschrijven. Toen ik me om wilde draaien om het gele vlak achter me te laten zag ik plotseling een klein spoortje door het gele vlak lopen. ‘Er is een vlieg doorheen gekropen’ zei de host die mijn blik volgde.
Kijk, dat vind ik nou mooi!

Charissa Bakema

De site van het museum: http://www.kunsthalkade.nl/

Mijn sites:
http://www.broedgebied.nl/
https://zomoethetzijn.wordpress.com/

Reis licht

Al enkele jaren reis ik in Augustus samen met mijn vrienden van Blossom030 naar het Greenbeltfestival in Engeland. Een festival waar kunst, maatschappelijke betrokkenheid en christelijke spiritualiteit samen gaan.
De organisatoren denken ieder jaar na over een thema en op de een of andere manier leidt dat thema tot een verhaal van allerlei sprekers dat elkaar versterkt en samen tot een aantal inzichten leidt.

Als theatervrouw en supervisor zoek ik altijd naar de betekenis die in een verhaal verstopt zit. Ik probeer te luisteren naar gevoelens, overtuigingen en beelden en als ik ze denk te verstaan, probeer ik ze te integreren en om te zetten in een aantal wegwijzers voor mijn eigen leven en ook, omdat het mijn hart heeft, voor de kerk. (Met kerk bedoel ik: de christelijke gemeenschap in al haar kleuren)

Greenbelt wees mij persoonlijk, maar ook de kerk, de volgende weg.

Reis licht: investeer in mensen in plaats van in instituten.
Reis licht: surf mee op de gezamenlijke ontdekkingen en ontwikkelingen, nationaal en internationaal.
Reis licht: stop met sentiment en Idolaterij van kerken, priesters, feesten.

Reis licht: laat je verhaal eerlijk zijn, ontwikkel via kwetsbaarheid.
Reis licht: erken pijn van jezelf en een ander en volg de weg naar vergeving.
reis licht: leef samen en loop ook samen naar de toekomst, en vergeet niet om het tweede hengsel van de boodschappentas van de ander mee te dragen zodat mensen niet onnodig vallen.
Reis licht: laat je troosten.

Reis licht: geef antwoord op wat er nu speelt om je heen, zowel dichtbij als verderaf. Laat je niet verlammen maar reageer.
Reis licht: stimuleer creativiteit en laat je erdoor inspireren.
Reis licht: LACH, maak plezier en eet, geniet van het leven!
Reis licht: Vertrouw op God, De schepper zal iedere keer iets nieuws beginnen, soms al voor je het beseft.

Reis licht: durf te zegenen en laat je zegenen, zonder voorwaarden en oordelen.

Getagged , , ,

Guterwaals!

Vandaag hoorde ik veel, maar dan ook erg veel Engels. Totdat ik op een gegeven moment in een evensong terecht kwam waar een heus Latijns liedje werd gezongen. Magnificat!
Nu ken ik dat liedje al jaren en ik heb het op vele manieren horen zingen.

Maanifikat

Maggggnificat.

Maknificat

Manjificat

Geen idee wat de juiste uitspraak is. Tijdens de evensong hoorde ik een uitspraak die ik nog niet kende

Megnifiket.

De Engelsen spreken de a uit als een e. Het klonk voor mij toch eerder als een soort kattenvoerreclame, dan een loflied voor de Eeuwige.

Na nog een aantal programma’s te hebben meegemaakt, belandde ik bij het programma tenx9, waar mijn goede vriend Wouter Nieuwenhuizen aangekondigd werd als storyteller onder de naam Woeter Noewenhoezen door de Ierse inleider. De ‘ou’ , de ‘ie’ en de ‘ui’ zijn in het Iers waarschijnlijk allemaal een oe! 

Leuk die buitenlandse invloeden..  Je leert nog eens wat over talen!

Achter het behang

Ik hou van kinderen. Echt waar. Maar op dit moment lijd ik aan destructieve fantasieën. Een kind in de buurt heeft een nieuw toetertje gekregen waardoor ik nu al ruim een uur, een soort sopraanversie van de vuvuzela beluister. In mijn fantasie zie ik mij op het kind aflopen, het toetertje uit zijn mond pakken en voor de verbijsterde blik van het kind het toetertje versplinteren op de stoeptegels. Daarna grijns ik een keer gemeen en loop, genietend van de rust, terug naar mijn huisje. Het enige wat mij weerhoudt is dat ik zeker weet dat het kind vervolgens een geluid zal produceren waar mijn oren ook niet blij van worden en dat ik een zeker risico loop dat de vader of moeder van het kind vervolgens hetzelfde gaat doen met onze boombox.
Zucht… Dan maar uit eten vanavond.. Ook leuk.

Buurvrouwen

Ergens in de buurt is een feestje. Knalharde muziek klinkt boven de huizen uit. Er wordt gelachen en gedanst. Dat moet een jongerenparty zijn. Nieuwsgierig loop ik op het geluid af. Ik loop een straatje verder en plotseling houdt de muziek op.

Ik sta stil en wacht.

Dan gaat er een deur open en twee giechelende vrouwen van ergens achterin de zestig, met nette rokken, schuifelen me voorbij.
Ik loop grinnikend terug naar huis.
‘ Het zijn vast die twee oude vrouwtjes uit toon Tellegens boekje, kan niet missen’. Leuk dat ik ze live mee heb gemaakt.

Getagged