Maandelijks archief: oktober 2014

T’zijn de groten die star zijn, niet de kleinen!

Oké, ik had de snoepjes al in de AH gezien en ook af en toe nog iets over de zwarte Pietendiscussie opgevangen, maar dat was het dan ook.
Totdat deze week mijn neefje van zeven plotseling in mijn oor een aantal dingen begon te roepen. ‘Weet je Charissa? Er komen dit jaar een paar hele bijzondere Pieten op school. Een gele en een rode en ook nog een gouden!!!’ Twee enthousiaste en onder de indruk zijnde grote blauwe ogen kijken mij aan. ‘Een gouden!’ Hij zegt het nog eens.

Er gebeurt precies wat ik al verwachtte. De kleinen zijn flexibel en zien de bijzonderheid van een verandering, ze kunnen het als een wonder bekijken.

Speciaal voor de groten, dan nog maar eens een goede blog om je te overtuigen dat de stap die gezet gaat worden een goede is:

Piet

Kussens op de Luikse Markt

Luik. Dan denk ik aan twee dingen: wafels en markt! Vandaag is het zondag, dus een perfect moment om de 2km lange Luikse Markt te bezoeken. Waarschijnlijk komen we dan vanzelf zo’n lekker wafelkraampje tegen.
Ik heb gelezen over curiosa, Italiaanse lekkernijen, wijnen en Franse sfeer dus ben vol verwachting. Eenmaal aangekomen in Luik is het even zoeken naar een parkeerplaats, maar daar zijn we goed in en het is prachtig weer om langs de Maas naar de markt te lopen.
Daar aangekomen is het eerste wat me opvalt dat het helemaal geen Franse sfeer is. Veel mensen spreken Frans, maar zien er behoorlijk hetzelfde uit als onze Vlaamse buren, of misschien zelfs mijn Utrechtse. Vervolgens lopen lief en ik 1,5 kilometer langs lelijke kleding en tassenkraampjes en om de paar meter een kraam met orthopedische kussens die van 49,50 afgeprijsd zijn tot 10,- euro. Aan het einde van de markt zien we plotseling nog een kraam met Italiaanse worsten en wijnen, maar tegen die tijd zijn we al zo murw dat we geen zin meer hebben. Ook de Luikse wafels ontbreken. Daarentegen kunnen de bezoekers van de markt wel overal Vietnamese hapjes kopen en is ook de Duitse Hot dog zeer in trek bij de Luikse bevolking. We besluiten terug te lopen en onze aandacht verschuift naar de mensen. Aangeklede hondjes, mannen met tasjes vol fruit, geblondeerde haren, glinsterjasjes en schoenen, oude dametjes die midden op het drukke pad met elkaar bijpraten passeren de revue. En opvallend veel mensen hebben een hoofdkussen gekocht. “Denk je dat het de bedoeling is dat wij ook een hoofdkussen kopen?’ Vraag ik lief. Het voelt een beetje alsof je deze markt niet kan hebben verlaten zonder een hoofdkussen. Lief gooit een opmerking over consumptiegedrag over de muur. Ik begrijp het. Ik wilde tenslotte graag curiosa en een Luikse wafel. Beiden zijn hier niet te vinden. Dan maar naar Maastricht, waar ze tenminste in iedere straat Luikse wafels bakken!

IMG_1305.JPG

IMG_1304.JPG

Getagged , , ,

Streng in de leer, vrij in de vorm.

Al enkele jaren geniet ik van alle goeds dat Blossom030 met zich meebrengt. Ik wandel met mensen met verschillende geloofsachtergronden van Gertrudiskathedraal via de Angelshop naar de Zenboeddhisten in Utrecht. Ik luister naar levensverhalen van mensen in de kroeg en het theater bij ‘soup’n stories’. Ik luister naar lezingen van rabbijnen, hoogleraren en straatpastors tijdens het programma ‘iets bij de koffie’.
Tijdens de twee-wekelijkse vieringen op zondag ontmoet ik mensen die net als ik van betekenis willen zijn voor de wereld waar we in leven. Mensen die met elkaar het leven willen beleven en beschouwen. Blossom030 is er voor mensen die zichzelf niet als het middelpunt van de wereld willen zien. Het initiatief is er om te inspireren, mooie en verdrietige ervaringen te delen, heerlijk te eten en medemenselijkheid te tonen. Het is een vrijplaats in, van en voor verbondenheid.

Afgelopen week stond er in NRC-next een artikel over ‘Be cool! Ga bidden’, waarin de schrijver zich verwondert over het concept van Hillsong. Honderden hippe stedelijke jonge mensen bezoeken de flitsende diensten in discotheek Escape in Amsterdam. Het concept Hillsong heeft een uitstekende marktwerking. Echter, schrijft de journalist, het jasje is hip maar de inhoud is orthodox. Er ligt een sterke nadruk op Heilige Geest en zending. Daar hoort ook bij: geen seks voor het huwelijk, geen abortus, geen euthanasie en over homoseksualiteit wordt geen standpunt ingenomen. Daarnaast is er voor ieder mens een financieel Goddelijk plan en een flinke nadruk op emotie! HIllsong biedt duidelijkheid en richting voor de dolende (hippe) adolescent.

Nu weet ik dat al wat langer, dus dat was niet nieuw, maar tot mijn grote verbazing zag ik plotseling Blossom030 als ‘orthodoxe stadskerk’ ‘streng in de leer en vrij in de vorm’ onder het artikel staan. De haren op mijn arm gingen letterlijk rechtop staan toen ik het las. Het exclusieve buitensluitende christendom stond levensgroot op mijn netvlies geprojecteerd. En een alarm ging met zwaailicht en al af in mijn hoofd.

Laat er een ding helder zijn. Blossom030 is maar in een paar dingen streng;

Het leven draait niet om onszelf.

– We zorgen voor elkaar als dat nodig is en voor de mensen om ons heen als die dat nodig hebben voor zover dat in onze macht ligt.

– We mogen het ten alle tijden oneens zijn met elkaar, dat houdt ons niet tegen elkaar te ontmoeten.

En hoe zit het dan met Jezus? Zullen enkele lezers nu denken aangezien ook die genoemd.stond in de korte omschrijving van Blossom030.

Als er iemand is (geweest) die begreep dat het verhaal van God en mensen een contextueel verhaal is, was het deze Rabbijn van de zondaren. Hij deed niet anders dan mensen er op wijzen dat het in het leven draait om datgene wat we te geven hebben. Om diegenen die we liefhebben. Om dat wat we kunnen vergeven. En om de zorg voor wie het alleen niet redt. (En zijn wij dat niet allemaal?)

Net zoals bij Hillsong zullen er bij Blossom030 voor het huwelijk seksende, aborterende, euthanie-voorstanders meedoen. En ook mensen die liegen, stelen, ego-centrisch, arrogant , hard en rijk zijn, zullen bij beide kerken aanwezig zijn.
Om de doodeenvoudige reden dat we allemaal mensen zijn die misbruik maken van elkaar af en toe of heel vaak. (Vul maar in hoe je dit bij jezelf ziet).
Het gaat er naar mijn idee niet om wat mensen fout doen of waar we niet aan voldoen. Het gaat er om dat we ons leven willen delen, vergeven wie ons kwaad doet, vergeving vragen aan wie wij kwaad doen en zorgen voor wie het alleen niet redt. Ieder vanuit zijn eigen talenten en mogelijkheden. En dat is een behoorlijk staaltje van levenskunst. Maar al te vaak falen we daarin. Ik in ieder geval wel. En ook hier ligt een link naar Jezus, maar dat kunnen theologen een stuk beter uitleggen vrees ik. Het heeft iets te maken met het willen ‘sterven’ zodat de anderen kunnen blijven leven.

Over homoseksualiteit neemt ook blossom030 geen stelling in, net zoals we dat niet doen over heteroseksualiteit. Verder heb ik er weinig over te zeggen.

Dan blijft er nog dat verhaal van het goddelijke financiële plan.. Ik moet eerlijk zeggen dat me dat soms wel aantrekt. God die voorziet in mijn financiën. Al vrees ik, dat ik als Hij dat echt zou doen, van de ene op de andere dag geen huis meer zou hebben omdat Hij inkomen, industrie, voeding, landbouw en handel in een adem wereldwijd gelijk zou trekken zodat alle kinderen naar school konden en er geen slavenarbeid meer zou bestaan. En daarna zou het hele gelazer om macht en gelijke en ongelijke verdeling weer opnieuw beginnen. Ik geloof er dus niet in. Ik vrees dat ik het moet doen met mijn eigen verantwoordelijkheid en levenskracht die helpen om te zien wat er nodig is en daar op in te spelen, mezelf iedere keer uitdagend om mijn grenzen te verleggen.

Dus is Blossom030 streng in de leer? Niet als het om regels gaat, wel als het gaat om wat waardevol is. Niet als het gaat om wat er nou echt gebeurd is en of we het daar allemaal over eens zijn, wel in het doorgaand verbinden met de bijbelse verhalenbibliotheek en met de persoon Jezus.

Blijft als laatste nog over ‘vrij in de vorm’. Ook dit is heel relatief. De meeste vormen bestaan al lang en daar surfen we vrolijk op mee. Misschien qua kerk een beetje bijzonder, maar uiteindelijk valt ook dat wel mee.

Om weer bij het begin te eindigen, ik ben niet dankbaar voor Blossom030 om de leer of de vorm, maar om alle bijzonder gewone ontmoetingen die ik met mensen heb mogen hebben sinds het initiatief gestart is. Om de hindoeïste die vertelde dat ik gewoon nog wat ouder moest worden om beter te leren vergeven. Om het meisje dat nadat ze mijn ‘story’ gehoord had, ook een verhaal ging vertellen. Om de jonge lerares die vertelde dat ze iedere les een kaars aanstak en daarmee bereikte dat haar vmbo-leerlingen ook kwetsbaar mochten zijn. Om de 7-jarige jongen die tijdens iedere viering wilde bidden voor zijn zieke vriendinnetje. Om de man die het kyrie vormgaf met mitrailleurgeluiden. Om de oude vrouwen die de liefde voor muziek aan me doorgaven. En die dag in dag uit blijven opkomen voor mensen die onrecht aangedaan wordt, hier in Nederland maar ook in andere plaatsen van de wereld. Om vrienden die theater maakten met straatkinderen zonder kansen. Om mensen die organisaties aanstuurden die hulp bieden aan wie dat even nodig heeft. Sommige van deze mensen noemden zich christenen, sommigen ietsisten, sommigen atheïsten of nog iets anders. Maar het zijn stuk voor stuk mensen geweest die iets in beweging hebben durven brengen en daarmee zijn ze voor mij onorthodox! Ze zijn niet als de grote massa, maar eigen, creatief en betrokken. Ze zijn ondernemend en open. En ze zijn niet volmaakt en ze kunnen dat ook toegeven. Ze weten dat ze anderen nodig hebben om te kunnen leven. Ze leven!

hier kun je het hele artikel van de nrc-next lezen.

Getagged , , ,

Wonderlijk

Vreemd hoe de dingen kunnen gaan. De afgelopen tijd is op zijn zachtst gezegd wonderlijk te noemen. Lief en ik kregen een aanvraag voor een plaatsing van een pleegkind. De vraag bracht grote twijfels bij ons boven omdat het profiel van het kind op geen enkele wijze leek aan te sluiten bij het plan dat wij in ons hoofd hadden.
Maar na kort beraad besloten we om eerst maar eens uit te zoeken wat de vraag was, met wie we te maken zouden krijgen en daarna opnieuw te beslissen. Dus lief belde onze contactpleegouder en had een bijzonder gesprek. Hij keek me die avond anders aan dan de avond ervoor. Hij drong er op aan dat ik haar ook zou bellen. Dat deed ik de volgende dag en ook ik stond er ’s avonds anders in dan de dag ervoor.
Ik zag een pad tevoorschijn komen. ‘Misschien was er wel zoiets als co-ouder-pleegzorg’ bedacht ik enthousiast waarop mijn lief mij temperde en zei dat we ze eerst maar eens moesten leren kennen.
De volgende dag ontmoetten we de huidige pleegouders. Het klikte als vanzelf. Het gesprek ging direct over waar het om ging. Geen beleefdheden. Ik voelde me even terug bij mijn vrienden in Zuid-Afrika.
Toen sprak een van de ouders plotseling over ‘it takes a village to raise a child’ en liet het woord co-ouderschap vallen. Mijn lief en ik keken elkaar verrast aan. Toen ik wat later de tekst van het lied ‘zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder’ van Ramses Shaffy naar een van hen had gestuurd, bleek dat dat precies het lievelingsliedje van het kind te zijn…

Zo’n twintig jaar geleden had ik het zeker geweten. Dit is ‘leiding’. Er is een God en Hij helpt wie de kwetsbaren te hulp schiet. Hij wijst de weg. Ik weet niet of ik dat nu nog durf te geloven. Mede om al het lijden dat ik heb gezien waar Hij niet te hulp schoot. Maar bijzonder is het wel. Heel bijzonder.
Mijn oude moslimbuurvrouw die geen enkele last had van intellectuele bagage zou gezegd hebben. ‘Allah ziet wie goed is en zegent dat’. Mijn oude buurvrouw Hans zou gezegd hebben dat wie goed doet, goed ontmoet.
Samen met mijn lief loop ik nu een spannend pad op, waarover we geen enkele zekerheid hebben. We weten niet hoe dit pad zal gaan lopen, maar we weten dat er een groep mensen om ons heen staat die ons zal steunen. En we leven op een manier waar we in geloven. We lopen op de weg van betrokkenheid en verantwoordelijkheid.
We hebben twee wonderlijke weken achter de rug met bijzondere ontmoetingen. Twee weken vol zegeningen van ieder mens(je) dat we daarin ontmoetten. Wonderlijk.

Getagged , , ,