Maandelijks archief: juni 2014

Er staat een paal voor!

We rijden richting Amsterdam en de jongens genieten van de vele vliegtuigen die over onze auto richting en van Schiphol door de lucht glijden. De jongste telg probeert ze zo lang mogelijk te volgen. Als we bijna bij de stad zijn hoor ik plotseling een enorm nijdig stemmetje van achteren mopperen op ‘die paal die ervoor staat’ waardoor hij het vliegtuig niet meer kan zien. Nieuwsgierig kijk ik naar buiten. Ik zie dat de ‘paal’ waar hij het over heeft, het ronde Fletcher-hotel is! Ach ja.. Zo van een afstandje bezien is het inderdaad een soort grote paal.

20140623-172953-62993665.jpg

Getagged , , ,

Grot

Had gistermorgen geschreven en gewerkt aan mijn boek. Toen ik thuis kwam was mijn hoofd topzwaar dus was het tijd om een ander deel van mijn lijf aan te spreken. Bedacht me dat er nog een hele kamer moest worden leeggeruimd. Dus vol goede moed aan de slag gegaan en onze hele vuilniscontainer volgestouwd met materiaal dat weg kon na het 23 jaar bewaard te hebben. Weliswaar voelde ik me er toch een beetje schuldig over omdat alles dan wel oud, maar nog niet kapot was, wat mijn gebruikelijke norm is voor ‘kan weg’. Enfin. Container zat vol en kon worden meegenomen.
Na een paar uur stond de container gek genoeg nog langs de weg. Toen lief thuiskwam en de container waarnam keek hij mij verbaasd aan. ‘Heb jij in een grot geleefd de laatste tijd?’ Was zijn vraag. Blijkt dat de vuilnisophaaldienst staakt deze week.
Ik had het niet meegekregen. Ik zat vermoedelijk inderdaad in de onderwijsgrot de afgelopen weken. Gelukkig was de boel vanochtend alsnog opgehaald. Ik snap nog steeds niet hoe het nou precies zit met die staking, maar goed. Ik kan weer terug naar de grot.

Getagged , , ,

Weerstandige studenten!

Een paar dagen per week doceer ik over creativiteit aan studenten van de christelijke hogeschool in Ede. Regelmatig ontmoet ik weerstanden bij de studenten. Allerlei weerstanden. Soms omdat modules niet goed georganiseerd zijn of er een aantal zaken zijn misgegaan. Soms omdat ze de stof niet begrijpen. Het kan ook zijn dat ze eigenlijk bang zijn om zich verder te ontwikkelen. Weerstand is niet altijd makkelijk om mee om te gaan. Het woord draagt de energie al in zich, de energie van verzet! Tegenkracht!
Gaandeweg ben ik echter steeds meer de zin van weerstand gaan inzien. Het kan mijn eigen prestaties verbeteren en het kan ook de prestaties van de studenten verbeteren. Als we met elkaar open willen zijn over wat er aan de hand is, verandert de sfeer in de groep van morrend en nukkig naar aanwezig en aandachtig. Iedereen is dan aan het leren en dat maakt het lesgeven tot een feest. (Zelfs in Juni).

Naast dat ik doceer aan studenten sponsor ik ook een studente via het LDP-project van Compassion. Ook bij haar neem ik soms veel weerstand waar waardoor ze zichzelf in een slachtofferrol zet en aan mij schrijft welke nare dingen haar allemaal zijn overkomen waardoor ze niet verder komt met haar studie. Ik weet dat wat ze schrijft ook echt zo is. Ze heeft veel minder kansen gehad in haar leven dan de meeste studenten hier. Het makkelijkst zou zijn om alleen begripvol te reageren. Maar dat helpt haar niet. Dus ik erken haar zorgen en daag haar vervolgens uit om verder te gaan, iedere keer weer! Ik blijf haar vragen naar waar haar hart ligt, en om de weg te blijven volgen die haar daar brengt. Ik vraag haar telkens weer om uit haar slachtofferrol te stappen en pro-actief te blijven werken aan wat ze wil bereiken. Met vallen en opstaan doet ze dat!
Weerstandige studenten in Nederland en elders in de wereld hebben twee keuzes: slachtoffer zijn van alles wat er fout gaat, of mondige mensen worden die hoe dan ook gaan voor waar ze in geloven. Ik ben dankbaar voor de stoorzenders die zij regelmatig zijn in mijn leven. Ze leren me om zelf ook te doen wat ik zeg, met vallen en opstaan!
Dank jullie wel daarvoor!
And thank you my dear Alexandra Morel Diaz!

Getagged , , , , , ,

40-up ?!

Deze week zag ik het plotseling voorbijkomen, een 40up dansfeest in het nieuwe TIvoli-Vredenburg. Een vriendin had kaarten besteld en of ik ook mee ging?
” Hmmm, dansen hou ik nog steeds van, maar buiten de sportschool kom ik niet vaak meer op dansfeestjes. ” Dus na een korte innerlijke strijd over veel te druk, moet de volgende dag vroeg op en de overweging of ik wel zin had in zo’n generatiefeestje, besloot ik te gaan. Hierbij mijn ervaring.

De muziek is hetzelfde maar in eerste instantie het publiek totaal anders. Anders in de zin dat iedereen 30-40 jaar ouder is geworden. De bezoekers zijn dus echt 40up. Ik moet even aan de beginnende rimpels en grijzende slapen wennen maar na een tijdje ontdek ik dat er toch ook een aantal dingen gewoon hetzelfde zijn gebleven.

Ik ruik een mengeling van parfum, after shave, zweet en af en toe een scheet.

Mijn tas staat ergens onder een hekje en die hou ik met een schuin oog in de gaten.

Terwijl ik dans kijk ik rond.

Door de eigentijdse kleding waren ze een tijdje verborgen, maar langzaam maar zeker ga ik alle soorten mensen weer herkennen.
Naast mij staat een aardige man heel enthousiast tegen het ritme in te dansen. Iets verderop staat een ex-hunk, in het zwart zogenaamd in zichzelf te dansen, maar ik verdenk hem ervan tot het soort te horen dat iedere week een ander meisje scoort. Een blonde vrouw straalt met haar make-up en botoxlippen een duidelijk ‘ik ben beschikbaar’ uit.
Tot mijn schrik begint een van mijn vriendinnen plotseling mee te klappen met een liedje. Ogenblikkelijk zie ik mijn oude leraren van de middelbare school weer voor me tijdens de grote schoolavonden. Zij klapten ook mee met de muziek. En klappen was voor ons. NO GO AREA! Ik probeer het te zeggen tegen mijn vriendin, maar ze kijkt me verbaasd aan en klapt lekker door.
Ik realiseer mij dat ik me een beetje ongemakkelijk voel omdat ik nu ben overgegaan tot de leeftijdsgroep die ik als 16-jarige heel hard uitlachte omdat ze zo raar dansten. Ik denk aan het blotevoetenfeest waar ik vorig jaar een keer danste. Allerlei soorten paradijsvogels zwierden daar op opzwepende Afrikaanse en Aziatische muziek over een enorme dansvloer.
Als Madness en U2 voorbij komen springt er plotseling een man naast ons op de vloer. Ah.. Ja, dat waren de jongens waar ik graag mee danste of graag naar keek. Je ziet dat hij van de muziek houdt en hij kan dansen! De energie spat er af. Als ik ook de in zichzelf gekeerde alto in trance heb waargenomen op notabene ‘Billy Jean’ begint mijn innerlijke lach op te borrelen. Het kan nu niet lang meer duren. Ja, daar zie ik drie manlijke ‘gewonen’ samen scholen. Ze houden ons in de gaten en dansen langzaam dichterbij. . Ik geloof niet dat mijn vriendinnen het hebben waargenomen, na een paar nummers taaien ze gelukkig weer af.
Om 23.45 zit ik even buiten op de trap een sigaretje te roken, denkend aan de dag van morgen en wat ik dan allemaal moet doen. Iets wat 35 jaar geleden dus echt niet in mij opgekomen zou zijn. Ik besluit me aan te passen aan mijn eigen leeftijd. Ik ga naar binnen en neem afscheid van mijn vriendinnen. Als ik de zaal verlaat staat er een stelletje intens te zoenen in een donker hoekje. Nou ja, als het bij 1 blijft kan ik het wel aan. Ik fiets alleen naar huis. Er zijn geen ouders meer die me op het hart drukken om in ieder geval met iemand samen te rijden. Als ik bijna thuis ben rijdt een groepje 18- jarigen me tegemoet. Zij beginnen aan hun avondje uit. Ik heb’m al achter de rug.

Was het leuk?
De meiden met wie ik was waren leuk.
de muziek was leuk
het dansen was leuk.
Is 40-up leuk? Daar ben ik nog wat over in dubio. Misschien ook wel omdat ik zo heel graag even op Stromae had willen dansen.. Maar dat past niet bij 40-up. veel te jong.

Getagged , , , ,

Hij had ook voetballer kunnen zijn.

Op pinkster-maandagavond ontmoet ik hem. Een prachtige man, gekleed in witte blouse en zwarte broek schudt mij de hand. Hij maakt een vriendelijke en ontspannen indruk.
Ik zie direct dat het iemand is die gewend is om zichzelf te positioneren. Hij straalt gezag uit. Hij zou manager kunnen zijn van een goedlopend modern bedrijf. Of voetballer. Maar het blijkt dat hij dominee is. Hij is voorganger van de Ganese Pinksterkerk in Amsterdam Zuid-Oost, wat hij even later de bible-belt van Amsterdam noemt.
Emmanuel Konney is de spil van een groot sociaal netwerk en aanspreekpunt voor al zijn gemeenteleden. Hij was het beu dat zijn mensen van het balkon sprongen als de IND voor de deur stond, en organiseert daarom nu in zijn kerk de politiedialoog, waarbij politie, IND en politici in gesprek gaan met (illegale) Ghanese gemeenteleden.
Hij heeft evenals ik 7 minuten spreektijd tijdens deze avond als laatste spreker. Als hij start begint hij zacht te zingen; Halleluja.. Ogenblikkelijk zingt het publiek dat elkaar voor deze avond niet kende, zacht met hem mee…

Getagged , , ,

Voetbal?

Nou, ik klapte in ieder geval op tijd in mijn handen toen Nederland scoorde. Dat is al iets beter dan de keer dat ik bij een Feyenoordwedstrijd zat, mijn enige keer, en het moment van scoren miste omdat de rest van de supporters uiteraard opsprong terwijl ik nog op mijn stoel zat.

Getagged ,

7 keer 7: ik neem mee – ik laat achter: de kerk?

Voor wie geen zin heeft in lezen; je kunt ook naar mijn adembenemende verschijning kijken en luisteren:

Mocht ik morgen een nieuw christendom moeten starten, en ik mocht slechts 1 rugzak vullen, zou ik de bijbel, de bijbel voor ongelovigen van Guus Kuijer, paar boekjes van Anselm Grun en de hele persoon The Lau meenemen. Verder zou ik uiteraard al mijn dierbaren meenemen, maar die kunnen gelukkig zelf lopen.

Het eerste wat in mij opkwam toen ik nadacht wat ik mee wilde nemen en achterlaten was: de kerk! Ik wil de kerk net zo graag meenemen als dat ik’m achter zou willen laten! Dat is dus een probleem.. Laat ik beginnen bij waarom ik ‘m wil achterlaten.
De kerk zucht onder haar geschiedenis van macht, gedeukt in haar misplaatste arrogantie, superioriteit en betweterigheid. Dat instituut waar ridders tijdens hun kruistochten triomfantelijk de hoofden van de moslims voor afsloegen. Waar mannen de baas waren (en soms nog steeds).Waar Joden niet welkom waren. Waar meisjes in kloosters werden opgesloten omdat ze zwanger waren en waar jongens verkracht werden door broeders.
De kerk waar nog steeds onrecht en lijden onder de tafel wordt geveegd of verstikt onder de mantel der liefde. Waar nog steeds mensen met vernieuwende denkbeelden, verketterd worden, niet meer op de brandstapel, maar wel eruit gezet of weggekeken. De plek waar de kinderen de lampen en de ramen tellen omdat ze anders in slaap vallen tijdens de preek die ze niets zegt en waar de ouders zichzelf wakker houden met een pepermuntje omdat het voor hun kinderen zo goed is om op te groeien in de kerk.
Die kerk zou ik graag achter me laten. Maar ik kan het niet. Ik kan het niet omdat ik deel uitmaak van deze geschiedenis. Ik kan alleen maar verder als ik alles wat mis gaat onder ogen blijf komen zodat ik er van leer en andere keuzes maak.
Waarom zo moeilijk doen? Is het niet makkelijker de overtollige ballast gewoon overboord te gooien en iets nieuws te verzinnen? Wat heeft de kerk dan dat ik haar pertinent mee wil nemen naar de toekomst? Ik deel graag een stukje van mijn eigen historie.

Ik zal een jaar of acht zijn geweest. Nog zie ik voor me, mijn oude zondagschoolmeester met zijn klompvoet en grote hoofd. Met daarin ogen waarvan de ene langs mij heen en de ander mij aan keek terwijl hij mij vertelde over het verloren schaapje en de goede herder die naar het schaapje op zoek ging. Of over Abraham die zijn eigen zoon moest offeren van God. Op het laatste moment ging dat gelukkig niet door omdat God toch vond dat Abraham dat niet moest doen. In plaats van Isak werd een schaap geofferd. Dat was raar; waarom werd het ene schaap gezocht en het andere geofferd? Ik stak mijn vinger op. Moeilijke vraag voor de meester. Hij mompelde iets over dat God wilde laten zien dat hij geen kinderoffers wilde, maar ik bedacht me dat Hij dan misschien dat toch ook had kunnen zeggen? Dan had er ook geen schaap geofferd hoeven worden.
De verhalen uit de bijbel waren verhalen vol mysterie. Het waren oude verhalen uit andere tijden. Maar het waren ook verhalen over mensen zoals ik, die wensen en dromen hadden en daar vaak jammerlijk in faalden. De verhalen hielpen mij om te accepteren dat we als mens veel kunnen maar even vaak falen.

Naast de verhalen waren er de rituelen.
Het gebed was het moment dat ik direct met God kon spreken.
Er werd met hart en ziel gezongen. In mijn kerk op 3kwartsmaat. Ik keek al zingend bewonderend naar de deinende borsten van de mevrouw naast mij terwijl zij met volle kracht de 2e stem zong.
En er waren de feesten. Jezus werd ieder jaar met kerst opnieuw geboren en tussen de sterren aan de hemel zag ik dan Engelen zingen over de Vredevorst en de Wonderbare raadsman die geboren was. Want het verhaal van Jezus was het allermooist. De reizende Rabbijn van de kleine mensen die tegelijk ontzag opriep bij de machtigen van zijn tijd. Met Pasen tekende ik ieder jaar, een schedelberg met drie kruizen en twee dagen later een grot, waar een ronde steen voor was weggerold (en wat verband dat rondslingerde) omdat Jezus daar niet meer in zat, maar was opgestaan. Begreep ik het verhaal? Misschien als kind wel beter dan nu. Maar ik ben nog altijd blij als het Pasen is.

Uiteraard ontmoette ik ook mensen in de kerk. Mensen die ik leuk vond, maar ook mensen die ik irritant vond. Oude en jonge mensen, slimme en domme en vooral veel mensen die ik heel vreemd vond. De mensen in de kerk verstoorden met grote regelmaat het beeld dat ik had van de werkelijkheid.
De kerk was dus een plek vol tegenstellingen. In verhalen, in mensen. Dat maakte het nogal gecompliceerd. Ik weet nog dat ik 15 was: De predikant sprak over de liefde van Jezus, maar als ik hem vroeg of hij dan ook tegen kernwapens was keek hij mij bedenkelijk aan en zei dat dat een ander verhaal was. Ik kon dat niet met elkaar rijmen. Toch bleef ik.
Waarom? Omdat ik in al die complexiteit en tegenstrijdigheid mij ontwikkelde. Mijn mensbeeld en wereldbeeld werden gevormd, ik hoorde ergens bij en ik leerde dat het leven niet alleen om mij draait. Het draait zelfs helemaal niet om mij. Het draait om de verbondenheid tussen God en mensen.

Laatst hoorde ik mijzelf een lied zingen wat ik al in geen jaren meer had gehoord ‘vreugde vreugde louter vreugde, is bij u van eeuwigheid…. U die woont in licht en luister, drijft de schaduwen uiteen, Hij die zoekend doolt in’t duister vindt het licht bij u alleen’.
Misschien is de kerk in Nederland op dit moment wel zoekend in het duister. Doolt ze rond als een verdwaasde bruid, psychisch in de war, omhangen met kralen en kettingen, die niet meer weet hoe haar bruidegom er uit ziet. Die zelfs niet zeker weet of die wel echt bestaat.
Ze is bovendien zwanger, naar alle waarschijnlijkheid van die bruidegom, maar dat weet ze ook niet zeker. Toch weet ze dat ze de bruid is. En ze kan vele vormen aannemen: Dik en vol, klein en groot, intellectueel of juist volks. Ze kan ook een klompvoet hebben en haar ogen kunnen soms twee kanten op kijken. Aan de hand van de bruidegom zal ze altijd schitteren want daar is het licht en daar worden de schaduwen uiteengedreven. Dat weet ze en daarom blijft ze zoeken.
Misschien zijn wij samen die bruid. Misschien hoeven we voor de toekomst alleen maar op weg te gaan. Geen kerk maken, maar kerk zijn. Ons laten raken door lijden en onrecht en in een complexe samenleving een eerlijke en open weg vinden. Ons hoofd leren buigen en fouten uit het heden en verleden erkennen. Door de eeuwenoude verhalen en onze eigen verhalen tot ons te laten spreken en rituelen de ruimte te geven.

Dus wat laat ik achter als ik denk aan het christendom van de toekomst? Ik laat achter de gedachte dat de kerk ooit volmaakt zal zijn en dat ik het beter zal doen dan de generaties voor mij. En ik laat achter dat de kerk een ideale vorm kan hebben. Dat betekent niet dat ik alles zo wil laten zoals het is. Brian Mc Laren schreef: ‘geloof is een weg, een pad, en ook een uitweg. Het leidt je van destructieve patronen naar creatieve en nieuwe patronen. En als mensen die weg van geloof kunnen gaan, kan de kerk dat ook, want de kerk bestaat uit mensen.

Wat neem ik mee? Ik neem mee, de geschiedenis van de kerk, de bijbelverhalen, en de verhalen van mensen om mij heen. Ik verhoud mij tot deze verhalen vanuit mijn eigen tijd en context en geef ze opnieuw betekenis. Ik neem mee dat ook wie mij voorging regelmatig faalde.
Ik neem mee de rituelen en feesten die me overgedragen zijn al zal ik ze vaak wat anders vorm geven. En ik neem mee het gegeven dat tegenstellingen me in beweging houden.
Tenslotte neem ik mee het beeld van de kerk als psychisch verwarde, zwangere bruid, die vele kleuren, vormen en stijlen kan hebben en aan de hand van haar bruidegom hoe dan ook zal schitteren.

Getagged , , , , ,