Maandelijks archief: november 2013

Stop pesten; stop met jezelf verschuilen achter regels en organisaties!

Ik zag net weer een filmpje op Facebook over kinderen die worden gepest. Ik blijf er misselijk van worden. Iedere keer als ik de eenzaamheid van een kind of een jongere zie die niet alleen de laagste in rangorde is, maar ook de zondebok, degene op wie de frustraties van anderen worden botgevierd. Tegelijk denk ik aan de grote groep volwassen meelopers die er zijn.
Volwassen Meelopers omdat ze niet in staat zijn om de sfeer in de groep, op school of elders om te draaien en dan doen alsof ze niets waarnemen.
Dat je niet in staat bent om in je eentje pesten te stoppen, is vaak helemaal waar. We zijn niet allemaal relationele kampioenen. Maar je kunt wel mensen inschakelen om je heen om samen pesten te stoppen. Zowel de pester, de meelopers als het slachtoffer hebben je hulp hard nodig. Kinderen en jongeren hebben volwassenen nodig die pal voor ze staan en die ze begrenzen en die voor henzelf en rolmodel kunnen zijn! Daarom roep ik iedereen op die getuige is van pestgedrag;
STOP met WEGLOPEN enWEGKIJKEN
SCHAKEL deskundige HULP in
WERK samen.

En blijf filmpjes en materiaal dat je tegenkomt hierover delen.. Maar vooral: leer veiligheid in groepen kennen, stimuleer dit en bouw je groep er in op!

Advertenties
Getagged , , ,

De vijand van mijn vader!

Eigenlijk leert Nino via de boeken van Jules Verne de vreemde dingen die in het dorp gebeuren te interpreteren. hij begint zich af te vragen wat zijn grote vriend Pepe el portugues te maken heeft met de strijd die in de heuvels gaande is.

Een prachtige roman over het leven in een dorpje in Spanje tijdens de jaren 40 en 70 van de vorige eeuw. Ik ging de geschiedenis voor me zien. Daarnaast vertelt het verhaal me de waarde van wijsheid, de waarde van meerzijdig kunnen begrijpen waarom mensen keuzes maken en de waarde van de liefde en solidariteit die grenzen overbrugt. Tenslotte vertelt het verhaal hoe trouwe en intellligente mensen de weg kunnen wijzen aan kinderen die de belofte in zich dragen grote invloed uit te kunnen oefenen op hun omgeving.

20131127-161638.jpg

Getagged , , ,

De weg in vrouwland kwijt!

“Ik ben al geruime tijd de weg in vrouwland kwijt’ Charissa Bakema

Toen ik een paar weken geleden een heel gesprek op goedgelovig.nl volgde over cupcakes en roze dingetjes en de hele vrouwelijke truttigheid daar omheen, zag ik mezelf reageren met bovenstaande quote. Lange tijd was het voor mij allemaal duidelijk: Een geëmancipeerde vrouw ben je overal. Thuis, op je werk en in de kerk. Met kracht deelde ik die overtuiging met iedereen die het wilde horen en ook met iedereen die er niets over wilde horen. Ik was een vrouw met een missie en die missie moest gecommuniceerd worden. Luidkeels zong ik mee met Klein Orkest over Elly in de paarse overall, die haar mannetje stond. Opmerkingen als ‘ik hoop later als ik moeder ben gewoon voor mijn kinderen te zorgen en heb er geen bezwaar tegen om geen betaald werk te hebben’ werden met een haal van de tafel geveegd. Gesprekken over ‘dat leuke truitje bij de V&D’ en de laatste schoenmode probeerde ik te vermijden. Stoer als ik was (ik was niet getrouwd en had geen vaste relatie) ververste ik zelf de olie in mijn auto, plakte mijn eigen fietsband en boorde zelf de gaatjes in de muur. Als er in de kerk geen vrouw op de kansel mocht, haalde ik minachtend mijn neus op. (Ik vind dit trouwens nog steeds belachelijk.)
Toch zijn er in de loop van de tijd wat barsten ontstaan in mijn overtuigingen. Met name door mijn eigen gedrag.
Ik ben getrouwd, zaterdag zelfs al 12,5 jaar lang. En in de loop van de tijd merkte ik dat die dingen die ik allemaal zo stoer zelf deed zich toch gingen verplaatsen naar mijn man. Niet omdat hij dat zo graag wilde doen, maar notabene doordat ik hem vroeg dit te doen.
Ik moet toegeven dat hij al een aantal keer mijn band heeft geplakt, dat hij de laatste jaren de olie in de auto heeft ververst en dat hij ook verreweg de meeste kennis heeft van alle apparatuur die het niet meer doet, financiële zaken en politiek. Al met al zit ik me de laatste tijd af te vragen of ik eigenlijk nog wel voldoe aan mijn oorspronkelijke definitie van ‘geëmancipeerde vrouw’.
En alweer moet ik eerlijk toegeven; nee, in het geheel niet. Eigenlijk heb ik vooral heel veel kwaliteiten en talenten die al lange tijd als typisch vrouwelijk worden gezien. Ik ben goed in relaties, goed in het vinden van leuke cadootjes, hou van wandelen, hou van musea, hou van lange diepzinnige gesprekken over wat me zoal bezig houdt. Ik hou van kinderen en ik geef les aan opleidingen waar zich overwegend vrouwen voor inschrijven. De enige talenten die naar mijn idee vrij overlappend zijn, zijn mijn gevoel voor humor, mijn ondernemingslust, en mijn behoefte om boven het maaiveld uit te steken. (En mijn hekel aan alle huishoudelijke klussen en lelijke bloemetjes, vogeltjes en andere roze tierelantijntjes). Tenslotte hoorde ik mijzelf vorig jaar ook nog zeggen dat ik het leuk vond om leuke kleren te kopen en naar de kapper te gaan. Daarmee stierf definitief mijn beeld van ‘Elly, het meisje in de paarse overall’.
vandaag viel het boek ‘de deugdzame huisvrouw’ van Rachel Held Evans, op mijn deurmat. Na de inleiding te hebben gelezen kreeg ik nieuwe hoop. Misschien dat er na het lezen van dit boek een nieuw ‘vrouwbeeld’ is gekomen waartoe ik mij kan verhouden. Hopelijk geeneen van roze cupcakes, maar wellicht iets anders, iets nieuws. En hiermee neem ik dan ook definitief, zij het met enige nostalgie, afscheid van Elly, het meisje met de paarse overall.
meisje met de paarse overall

Getagged , , ,

Hide en seek?

Het wordt tijd dat we weer antwoord gaan geven – Egbert Oppenhuizen

In plaats van op zoek te gaan naar het pestprotocol, stap ik de groep in’. directeur J. Rebers!

De laatste weken puzzel ik op de begrippen systeem, structuur en persoon. En des te langer ik er op puzzel des te vaker valt mij op hoe makkelijk we ons achter een systeem verschuilen . Zodat we geen verantwoordelijkheid ergens voor hoeven dragen. Of omdat we dan tenminste verder kunnen gaan met waar we mee bezig waren. Of zodat we tenminste niet hoeven na te denken. Of.. zodat alles gewoon blijft zoals het is. De laatste weken passeerden volop mogelijkheden tot verschuilen de revue en ik zag mensen er gretig gebruik van maken. Helaas mijzelf incluis. Pietendiscussie, pestprotocol, kanteling van welzijn en zorg, politici, burgemeesters,
directie en werknemers, een heel dorp dat niet de verantwoording wilde dragen voor het sluiten van hun ogen voor het seksueel misbruik dat onder hun ogen plaats vond, dominees, journalisten, goededoelenorganisaties, studenten, studentbegeleiders, docenten, ouders, kinderen. We verschuilden ons achter tradities, regels, computersystemen, dorpssystemen, geloofssystemen en onderwijssystemen. Liever keken we van een afstandje toe dan dat we onze handen brandden, onze status en onze geloofwaardigheid verloren.

Onze geloofwaardigheid? Is dat niet juist datgene wat we opnieuw verwerven als we ophouden ons te verschuilen?

Gisteren las ik het bericht van directeur J. Rebers die het pestprotocol in de kast liet staan om zelf met een klas in gesprek te gaan! Deze directeur koos ervoor om zelf een antwoord te geven en samen met de klas naar alternatief gedrag te zoeken. Heerlijk, een mens van vlees en bloed die aanspreekt en waarschijnlijk ook aanspreekbaar is. Voor mij was zij het voorbeeld van deze week en daarom heb ik een blog aan haar gewijd! Naast deze directeur, die ik verder niet persoonlijk ken, heb ik, de hemel zij dank ook nog een geliefde echtgenoot die zich niet verschuilt achter reorganisaties, maar antwoord geeft vanuit wie hij is als persoon, ook al doet hij dat soms scheldend en tierend. Ikzelf, zijn vrienden, familie en werknemers weten wie hij is! En dat vinden wij allen prettig!

http://t.co/fv9pDle35G

Getagged , , , , ,

Schoonmoeder

Veel mensen maken zich enigszins zorgen over de moeder van hun partner. De schoonmoeder. Deze wordt dan gezien als een soort boze stiefmoeder maar dan gelukkig ietsje verderop zodat ze niet te veel schade aan kan richten.
Uiteraard heb ik ook een schoonmoeder. Maar het doet mij deugd te kunnen vermelden dat deze dame mij meerdere keren heeft verrast door handelingen die in geen enkel opzicht lijken op die van een boze stiefmoeder. Zo nam zij mij mee uit eten vlak voor mijn huwelijk om mij op het hart te drukken dat, mocht ik ook maar enigszins het idee krijgen dat zij zich bezig hield met zaken in ons huwelijk waar zij niets mee te maken had, ik dit ogenblikkelijk moest aangeven. En zo heeft zij nog nooit mij boos aangekeken omdat ik niet op een verjaardagsfeestje kon komen. Nee, integendeel zelfs. Zij belt af en toe en vraagt dan hoe het gaat. En ze belt om een afspraak te maken om elkaar weer eens te zien. Ze dringt zich niet op, maar geeft wel aan wat ze zelf zou willen en ziet zitten.
En wat nog leuker is; als ik dan niet kan komen op haar verjaardagsfeestje, dan geeft ze een lekker stukje monchou-taart mee aan mijn lief, omdat ze weet dat ik dat zo lekker vind. Al met al hoor je mij absoluut niet klagen over mijn schoonmoeder. Ik ben dik tevreden met de vrouw die op deze manier in mijn leven is gekomen; een leuk mens, eerlijk en oprecht, die respectvol met me omgaat. Een liefdevolle moeder en al bijna 12,5 jaar lang lang, nu ook mijn schoonmoeder!

20131109-204043.jpg

Getagged

Wie kiest?

In zichzelf kan een systeem niets. Het zijn mensen die een systeem in stand houden of het veranderen! (Lerares in musical Sarafina)

Gisteravond hadden we een denk-avond op de hogeschool in Ede. De filosofe Hanna Arendt passeerde de revue, samen met een gewone Joodse puber, Morie, uit Nijkerk. Er werd stilgestaan bij de vraag in hoeverre persoon en systeem op elkaar inspelen en van elkaar afhankelijk zijn. Daarbij werd de morele keuze als uitgangspunt genomen.
De tweede helft van de avond zaten een aantal directeuren van welzijn en zorginstellingen op het podium om hierover in gesprek te zijn met de zaal.

Zelf was ik betrokken bij het ontwerpen, maken en uitvoeren van het programma. Het was een langzaam proces waarbij we steeds meer uitkwamen bij de ‘bronnen’ waar vanuit we kiezen. Wat stuurt ons in onze keuzes? Een systeem? Het systeem? De politiek? Ons geloof? Onze eigen authentieke persoonlijkheid?
Een van de opmerkingen die Karin Breuker, directeur zorg van Opella, maakte was dat het systeem ons soms vastzet, maar dat we ons ook kunnen verschuilen achter en systeem om niet te hoeven veranderen. Dan kunnen we meneer de Bruin, die in het zorgcentrum woont, niet douchen vandaag omdat hij niet voor vandaag op het schema staat. Of we proberen meneer de Bruin, die aan het sterven is, met alle macht in leven te houden, omdat we arts zijn en we verplicht zijn mensen zo goed mogelijk in leven te houden.

Wat is het nut ven een systeem? Dat is de vraag die bij mij achter is gebleven. We hebben systemen en we zijn geneigd te systematiseren, maar wat is het nut? Daarop zou ik graag een antwoord vinden.

Getagged , , , , , ,

Blijf denken!

Deze prachtige speech is het einde van de film over Hannah arendt! Uitstekend vertolkt door actrice Barbara Sukowa!

” Toen ik gevraagd werd door de Newyorker om verslag te doen van het proces van Eichmann, dacht ik dat het maar om 1 ding zou gaan. De rechtspraak recht doen.
Het was een ingewikkelde taak omdat Eichmann terecht stond voor een misdaad die niet in de wetboeken stond.

Er stond niet een systeem voor de rechter, geen geschiedenis, geen isme, zelfs geen anti-semitisme. Het ging slechts om 1 persoon.
Eichmann bleef het hele proces volhouden dat hij nooit 1 keuze uit eigen wil heeft gedaan. Dat hij überhaupt geen intenties had, geen goede en geen slechte. Dat hij alleen maar orders had opgevolgd. Deze typische nazi-uitvlucht maakt duidelijk dat de grootste criminele daden gedaan worden door onbenullen. Kwaad gepleegd door mannen zonder motief, zonder overtuigingen,verdorven harten..of demonische wil. Door mensen die weigeren om personen te zijn. En dit heb ik ‘de banaliteit van het kwaad’ genoemd.

– u vergeet wat u heeft geschreven over de Joodse leiders, u beweert dat zij mee hebben gewerkt aan de moord op de Joden

Het ging in mijn verhaal over de Joodse die meewerkten aan het werk van Eichmann.

– u beschuldigd de Joden

Ik heb nooit de joden beschuldigd. Verzet was niet mogelijk. Maar misschien zit er iets tussen verzet en samenwerking. En alleen vanuit dat perspectief zeg ik dat misschien sommige joodse leiders zich anders hadden kunnen opstellen. Het is van wezenlijk belang om deze vragen te stellen. Omdat de rol van de joodse leiders een markant inzicht geeft in de totaliteit van de morele inzinking die de nazi’s veroorzaakten in de respectabele Europese samenleving. En niet alleen in Duitsland maar in bijna alle landen. Niet alleen onder de vervolgers maar ook onder de slachtoffers.
Ik heb Eichmann niet proberen te verdedigen, maar ik heb geprobeerd de schokkende middelmatigheid van die man en zijn vreselijke daden bij elkaar te passen. Proberen om iets te begrijpen is niet hetzelfde als vergeven. Begrijpen is mijn verantwoordelijkheid. Dat is het voor iedereen die over dit onderwerp schrijft. Sinds Socrates en Plato noemend we denken gewoonlijk bezig zijnet de stille dialoog tussen mij en mezelf. Door de weigering om mens te zijn gaf Eichmann datgene op wat het is dat de mens definieert: de mogelijkheid om na te denken. En daarna was hij niet meer in staat om morele beslissingen te nemen. De onmacht om na te denken gaf vele gewone mensen de mogelijkheid om gewelddaden op grote schaal te plegen. Zoals men ze nooit eerder had gezien. Het is waar dat ik deze vragen beschouwd heb op een filosofische manier. De manifestatie van de gedachte is niet kennis, maar goed van kwaad kunnen onderscheiden. Mooi van lelijk. En ik hoop dat nadenken mensen de kracht geeft om catastrofes af te wenden op de zeldzame momenten als alles tegenzit.

20131103-212141.jpg

Getagged , , , ,

Alle zielen !

Het lijkt me nog wel eens leuk, om net zoals in Zuid Amerika op ‘allerzielen’ (maar dan wellicht in een andere maand) gewapend met wijn, lekker eten en meevierders naar een kerkhof te gaan om daar onze doden te herdenken. Klinkt misschien luguber, maar toch.. Het lijkt me wel wat. Ik stel me zo voor dat we samen drinken op de idiote, bijzondere en goede momenten die we met ze gehad hebben. Dat we lachen en soms huilen. Dat we tenslotte stomdronken teruglallen naar huis, met onze armen om elkaar heen, omdat we uiteindelijk niets van de dood begrijpen, maar nu wel van het leven! Vandaag las Wietske Anne de Haan een mooie Keltische tekst voor. Die deel ik graag met mijn lezers.

Vanaf het moment dat je geboren wordt
loopt je dood naast je.
Hoewel hij maar zelden zijn gezicht laat zien
voel je altijd wel zijn lege aanraking
wanneer je door angst bevangen wordt,
iets dierbaars verloren gaat
of innerlijke schade wordt aangericht.

Maar als je hart, zodra het lot je
naar zo’n gevoel van minderwaardigheid trekt,
grootmoedig blijft totdat zich ergens
een deur opent naar het licht,
sluit je stilletjes vriendschap met je dood,
zodat je niets hoeft te vrezen wanneer jouw tijd
om je om te keren en te vertrekken gekomen is.

Opdat de stilzwijgende aanwezigheid van je dood
je in je leven tot aandacht op mag roepen,
je doet beseffen hoe weinig tijd je hebt
en hoe groot je drang naar vrijheid is,
even sterk als de roep van je lot.

Opdat je tot jezelf komt
en weloverwogen besluit
hoe je nu het leven kunt leiden
waar je op je sterfbed
graag en met liefde
op terug zal kijken.