Maandelijks archief: augustus 2013

De prinses en de spiegel.

Er was eens een prinses. En zoals alle prinsessen groeide zij op met het idee dat zij mooi moest zijn. Alle prinsessen zijn immers mooi. Ze hebben lange golvende zwarte, rode of blonde haren en grote ogen, liefst amandelvormig en een unieke kleur. Groen, helderblauw of donkerbruin moesten ze zijn en lange wimpers konden niet ontbreken. Als ze opgroeiden hoorden prinsessen schattig en klein te zijn en als ze volwassen waren lang en slank met mooie borsten, cup C!
Zo ook deze prinses. Toen ze klein was paste ze nog in het algemene beeld. Ze was klein en schattig alhoewel wel een beetje eigenzinnig.
Maar toen ze groter werd keek de prinses op een dag in de spiegel. Toen zag ze dat ze niet helemaal voldeed aan het schoonheidsideaal van een prinses. Of erger nog, ze voldeed er helemaal niet aan. Ze had namelijk geen grote, maar juist kleine ogen. Ze had ook geen lange wimpers, ze was zeker niet slank en haar cupmaat was ook geen C. De prinses was een beetje verbaasd. Toen besloot ze dat de spiegel niet helemaal goed was. Het zou waarschijnlijk een lachspiegel zijn waar ze in keek. Ze besloot het te testen en ze haalde haar vader. Haar vader was een mager mannetje met alleen een dikke buik en een lachgezicht. De prinses vroeg haar vader in de spiegel te kijken. Haar vader, die veel van zijn dochter hield, deed dat natuurlijk. Hij ging voor de spiegel staan, trok zijn dochter tegen zich aan en lachte stralend naar de prinses. Maar de prinses staarde geschokt naar hun spiegelbeeld. Haar vader zag er namelijk precies hetzelfde uit in de spiegel als daarbuiten! Dat kon maar 1 ding betekenen. De spiegel vertelde de waarheid.
De prinses was helemaal overstuur. Dat kon niet waar zijn! Ze hoorde mooi en slank te zijn en lange wimpers te hebben en cup C.
Ze belde in paniek haar hofdames op. Binnen mum van tijd was de prinses op dieet, had ze een borst- en oogcorrectie, botox in de rimpeltjes boven haar lip, liposuctie op haar dijen, een kleine vagina- correctie, implantaten, oren rechtgezet en een hele make-up en kledinglijn die bij haar figuur paste. Een kleine aanpassing van haar neus en haar-extentions maakten het geheel af. De prinses keek opnieuw in de spiegel en keek goedkeurend naar zichzelf. Zo moet het lukken om een prins te scoren bedacht ze. Maar dat viel nog niet mee.
De eerste prins die langskwam had liever een Aziatisch type. De tweede wilde graag een prinses met grote borsten. De volgende hield van wat vollere prinsessen zoals hij heel netjes uitdrukte en de eennalaatste was verzot op prinsessen van wie de oren iets van haar hoofd stonden. De prinses was boos! Na al die moeite die zij had gedaan om er uit te zien als een echte prinses, waren de berichten van de prinsen en hun wensen ronduit frustrerend. ‘ Jullie houden toch van prinsessen met lange benen, golvende haren, cupmaat C en amandelvormige ogen?’ Riep ze tegen de prinsen. Nou, ik heb er alles aan gedaan om er zo uit te zien. Vinden jullie mij niet mooi?
De prinsen keken een beetje bedremmeld en verlegen naar de prinses. Ze wilden haar immers niet kwetsen. Toen vatte de eennalaatste prins moedig het woord: “Je bent gewoon volmaakt prinses! Prachtig en mooi, helemaal volgens het model van de laatste mode. Maar ik hou zo van prinsessen die niet volmaakt zijn. Als hun oren bijvoorbeeld te wijd van hun hoofd staan, dat vind ik onweerstaanbaar.” Hij was even stil en dacht na. Toen kreeg hij een idee:”In de stad hier niet ver vandaan woont de laatste prins. Hij lijkt op jou. Hij is helemaal volmaakt om te zien. ” De andere prinsen knikten instemmend. Ze vertelden de prinses waar de laatste prins woonde, namen beleefd afscheid en vervolgden hun zoektocht naar mooie maar onvolmaakte prinsessen.

En de prinses? Zij nam afscheid van haar vader, sprong op haar paard en reed naar de stad. Daar vond ze de volmaakte prins en samen leefden ze terwijl ze goed opletten of er geen onvolmaaktheid was ergens op hun lichamen. En als dat zo was, lieten ze het gelijk behandelen. En ze zagen er altijd heel gelukkig uit.

Advertenties
Getagged , , , ,

De prins reed door…

Er was eens een prinses. Ze had mooie lange blonde haren en prachtige ogen. Van die ogen waar iedere prins in dreigde te smelten. De prinses was opgegroeid in een klein kasteel in het verre Noorden. En zoals de meeste prinsessen had ook deze prinses al van kleins af aan de volgende droom: Op een dag zou er een knappe prins op een wit paard langsrijden. De prins zou haar zien en direct betoverd zijn door haar lange blonde haren en prachtige ogen. Hij zou haar meenemen naar zijn koninkrijk en daar zouden ze nog lang en gelukkig leven.
Toen de prinses haar hormonen begonnen op te spelen stond ze iedere dag buiten het kasteel. Er kwamen allerlei figuren langs. Ze zagen er soms uit als prins, maar hadden dan geen paard bij zich. Of ze zagen er helemaal niet uit als een prins, maar ja, de hormonen van de prinses waren soms gewoon te sterk en ze dacht; wie weet, als ik morgen wakker word, blijkt het toch mijn prins te zijn. De jaren gingen voorbij en altijd weer bleek de prins een nep-prins te zijn. Tenminste, dat vond de prinses! Want haar prins op het witte paard was heel anders: Dat was een edelmoedige man, een man met (spier)ballen en net zo lief en sterk als mooi!
De prinses werd ouder en besloot dat ze dan misschien toch maar beter met een leuke schildknaap moest gaan trouwen, die nep-prinsen waren het tenslotte ook niet.
Zo gezegd zo gedaan. Ze trouwde de schildknaap en de eerste jaren ging het best goed. Ze kregen een aantal kleine dochtertjes samen en de prinses was redelijk tevreden.
Maar na een tijdje merkte de prinses dat ze stiekem naar buiten zat te kijken. Ze betrapte zich erop dat ze telkens naar de weg keek die langs hun huis liep. Ze begon te twijfelen. Zou de prins op het wittte paard echt niet bestaan? Misschien had ze’m ergens gemist.
Ze dacht na en langer na en op een dag besloot ze: zo kan het niet meer. Ze ging naar haar schildknaap en nam bedroefd afscheid. Ze vertelde haar kleine dochters dat ze op reis moest omdat ze haar prinsessehart ergens was verloren. Ze zwaaide naar iedereen en ging op weg. Door bergen en dalen en bossen en velden ging de reis.
De prinses zag daar natuurlijk helemaal niets van omdat ze zo verdrietig was dat haar ogen de hele tijd vol tranen zaten. Maar op een gegeven moment zag ze iets wits in de verte. Snel veegde ze haar tranen weg. Zag ze het goed?
Een wit paard met daarop de mooiste prins die ze zich maar kon voorstellen reed haar tegemoet. De prinses staarde ongelovig naar het tafereel. (En ergens wist ze ook diep van binnen dat dit er altijd al in had gezeten, haar droom werd bevestigd. De prins bestond dus wel!)
Toen de prins bij haar aangekomen was, keek hij haar aan! Deze edelmoedige man, met (spier)ballen en net zo lief en sterk als mooi, keek haar aan en vroeg haar uiteraard waarom ze huilde. De prinses vertelde haar verhaal terwijl ze al zijn prinselijke zakdoeken luidruchtig vol snoot. Daarna keek ze hem verwachtingsvol aan. Nu was het tijd dat de prins zou zeggen:” Jij bent mijn droomprinses, ik neem je mee naar mijn kasteel en we leven nog lang en gelukkig. ”
Maar niets van dat alles gebeurde. De prins keek haar lang aan en zei toen: jij moet eens volwassen worden. Waarom wacht je je hele leven op mij? Wat een verspilling van je tijd. Ik ben uiteindelijk ook gewoon maar een man die bier drinkt, boeren en scheten laat en soms totaal niet weet wat er in een vrouwenhoofd omgaat. Ik heb gewoon haren op m’n kont en ik snurk als ik slaap. Wordt volwassen, ga zelf leven! Daar wordt alles een stuk leuker van! De prins keek de prinses een beetje geïrriteerd aan, gaf haar toen een hand, vervolgens zijn paard de sporen en verdween snel uit het zicht.

En de prinses? Ik moet toegeven dat ze wel even met haar mond vol tanden stond. Maar nadat ze in de pub in de buurt een biertje had gedronken en diep had nagedacht, was ze de prins eigenlijk erg dankbaar. Ze besloot haar leven te veranderen. Ze opende een eigen bankrekening en ging werken. Ze voedde haar dochters op tot zelfstandige vrouwen die mannen leuk vonden, maar geen prinsen nodig hadden. En ze LEEFDE!

Getagged , , , , ,

Vele hemels boven de zevende.

‘Vele hemels boven de zevende’ van Griet op de Beek laat mij de tragedies van families zien. Eigenlijk leek het boek op ‘De helaasheid der dingen’, maar dan een meer vrouwelijke variant en meer middle class. Het boekje laat zien hoe mensen in families van elkaar kunnen houden en toch langs elkaar heen kunnen leven. En hoe keuzes in het verleden het heden blijven beïnvloeden. En hoe mensen soms dingen van elkaar weten zonder ze ooit uit te spreken.

20130827-194059.jpg

Getagged , , ,

Inside out en Simons

Gisteravond was bij zomergasten Johan Simons. Vandaag kijk ik de documentaire ‘inside out’ van fotograaf en filmmaker Anton Corbijn. Twee kunstenaars van kaliber. Wat me opvalt is dat deze mannen allebei terugkijken naar het verleden als ze vertellen over wie ze zijn. In het verleden, thuis, op het platteland, in de gemeenschap waar ze opgegroeid zijn, daar begint wie zij zijn. Daar begint de liefde voor kunst en daar begint de pijn en ook de eerste confrontatie en daarna de waardering voor het imperfecte. Via de loop over de grafstenen in de kerk met het nieuwe zusje dat gedoopt wordt, op de arm. Via de liefde voor de kleine gemeenschap waar alles al is. Via de vader en moeder die uit andere tijden stammen en hun kinderen wel en niet de ruimte geven om hun ambitie te kunnen waarmaken. En nu ze volwassen en groot geworden zijn in hun professie, is er altijd de tocht terug naar dat intieme kleine leven wat ze benoemen als thuis, als hier kom ik vandaan.

Getagged , , ,

Hyper de piep…

Vroeger kreeg ik op mijn verjaardag heel veel ansichtkaarten. Van mijn oma, tantes en ooms, neefjes, nichtjes, vriendinnen en vrienden. Ik rende ’s morgens naar de mat en vond daar al mijn felicitaties. Door de digitale snelweg hebben de felicitaties zich verplaatst van de mat naar mijn computer. Op mijn verjaardag tref ik slechts een kaartje van mijn tante Truus van 87 aan op de mat en soms 1 van een verdwaalde vriendin of schoonzus als die er toevallig aan dacht.
Dat de kaartenzenderij zich verplaatst heeft naar Facebook en Twitter vind ik eigenlijk prima. Allerlei hartelijke groeten en mooie wensen kan ik lezen zonder er over na te hoeven denken of en hoelang ik ze zou moeten bewaren.
Deze verjaardag gebeurde er echter iets merkwaardigs. Op de mat bij de deur lagen zowaar drie kaarten. Ik bekeek ze.. Niet van mijn tante. Niet van verdwaalde vriendinnen.
De kaarten waren verstuurd door onze hypotheekverstrekker, door de winkel waar ik mijn telefoon heb gekocht en door een liefdadigheidsorganisatie die ik ondersteun.
“Van harte gefeliciteerd! Vriendelijke groet van Jannie van de telefoonwinkel” stond er onder een van de kaarten.
Als ik even later mijn email open krijg ik zowaar van mijn zorgverzekering het bericht dat ze speciaal voor mij hun homepage versierd hebben. Ik klik naar de homepage en inderdaad, hij is versierd. Ik ben vereerd; sta ik daar nou ook al op de verjaarskalender? Het lijkt me prachtig als ze de volgende keer ook hun kantoor speciaal voor mij versieren.
Als deze trend zich doorzet dan hoop ik dat de bedrijven die dit soort initiatieven ondernemen de volgende keer op miraculeuze wijze er achter komen wat ik graag voor mijn verjaardag zou willen hebben. Misschien krijg ik dan wel een van de boeken die ik graag wil hebben, of een theaterbon, of een weekendje Berlijn. Dat lijkt me gaaf!
Enfin. De dag na mijn verjaardag arriveerde er nog een kaartje. Deze keer van de tandarts. Of ik een afspraak wil maken voor controle. gelukkig stond er geen ‘van harte gefeliciteerd’ bij. Ik zeg: er zijn grenzen!

Getagged , , ,

Slechts op bezoek!

Mijn vader is in de gevangenis
Tijdens onze vakantie belde hij. Hij zat vast tot oktober. Of we zin hadden een keer op bezoek te komen. Regelmatig heb ik op zo’n moment een vreemde gedachte die door mij heen schiet. Zo ook nu. Ik dacht aan de vele monopolyspelletjes die ik deed als kind en alle keren dat ik ‘de gevangenis’ passeerde met daarbij de legendarische woorden ‘slechts op bezoek!’ Ik herinnerde me de opluchting die ik iedere keer ervoer als ik weer eens ‘slechts op bezoek’ was geweest.
Vandaag is het zo ver. Om 9 uur zitten mijn lief en ik in de auto en 3 kwartier later komen we aan op onze bestemming.
Via de ingang waar we i.d. moeten tonen, door drie gesloten deuren en het vliegveldpoortje om spullen te screenen, staan we op een gegeven moment in een halletje met 3 deuren met daarop een cijfer: 2,3 en 4. We kijken elkaar aan. “En nu?” vraag ik.. ‘Geen idee’ zegt mijn lief. We proberen alle deuren. Allemaal op slot. Dan maar verder omhoog de trap op. ( we zitten dus al op 6 gesloten deuren). Boven aangekomen zijn er weer 3 deuren waarvan de laatste voor ons geopend wordt door een cipier. Tenslotte lopen we een zaaltje in waar we achterin eindelijk iets vertrouwds waarnemen; onze vriend die ons had gevraagd te komen.
We lopen naar binnen en ik kijk om me heen. De bezoekers en gevangenen zitten in twee ruimtes met een tussenschot tot borsthoogte. Op de instructie die bij de ingang hangt lees ik dat kinderen tot 5 jaar even bij hun vader (de gevangenen waren allemaal man) op schoot mogen. Boven die leeftijd mag het niet meer. Verder mag er alleen bij ontmoeting en afscheid fysiek contact zijn in de vorm van een hand en een omhelzing. Ik zie drie gezinnen met kinderen verspreid over de zaal. Een paar kinderen zijn nog heel jong, maar ik zie ook een jongen van een jaar of elf die met zijn moeder en zusje aan een tafeltje tegenover zijn vader zit. Voor de rest zijn er wat partners en waarschijnlijk vrienden of vrijwilligers. De vriend en wij praten bij over onze levens en waarom hij zit. Hij vertelt hoe zijn week er uit ziet. De weekenden zijn het zwaarst. Vooral als er geen bezoek komt. Na twee uur nemen we afscheid. Hij gaat eerst. Pas als hij de gang heeft verlaten, mogen wij gaan. Bij de deur draai ik me nog even om. De vriend staat in de deur naar zijn eigen verdieping en zwaait! Ik zwaai ook. Tot de volgende keer!
Buiten gekomen schud ik mijn schouders..alsof er iets af moet. Ik kijk naar lief, ook hij kijkt bedrukt. We praten na over ons bezoek en over wat we hebben gezien om ons heen. Lief zegt; ik begrijp nu geloof ik waarom Jezus zegt; bezoek de gevangenen. Ik knik. Ondanks dat onze vriend de gevangenis in Nederland een ‘hotel met beperking’ noemt, (gevoel voor humor had ie altijd al) straalt de eenzaamheid en het verdriet van de gevangenen af. (naast uiteraard prococatie en agressie). Voor mijn netvlies verschijnt de vader die zijn dochtertje knuffelde en toen met gebogen verstarde schouders de bezoekersruimte verliet. Zijn dochtertje zwaaide vrolijk naar hem. Wij zijn vandaag slechts op bezoek, maar je zal er maar zitten. Recht moet gedaan worden, maar barmhartigheid mag getoond worden. Dat bedenk ik me vandaag opnieuw. Ook gevangenen zijn mensen.

Getagged , ,

Leven

Tijdens mijn vakantie kwam ik de volgende tekst weer tegen: http://www.jaczitman.nl/Columns/gedichten/baltimore.htm

Dit zijn mijn eigen levensspreuken tot nu toe:

Anders zijn kost en geeft energie.
Niet uniek zijn is okay.
Er op uit gaan maakt mijn creativiteit wakker.
Als je iets graag wilt bereiken moet je er in ieder geval aan beginnen.
Een berg beklimmen kost moeite maar geeft een onverwacht uitzicht.
Intuïtie is een zielsraadgever en belangrijk om naar te luisteren.
Er zijn altijd dingen die ik nooit zal weten.
Let op de kleine wonderen die op je pad komen. Zie!
Zoek in conflictsituaties naar wat liefdevol is.
Laat je vormen door betrouwbare mensen.
Zoek altijd naar leraren en leraressen.
Geef wat je zelf hebt geleerd door aan anderen.
Drink lekkere wijn.
Wees trouw aan de mensen waar je van houdt.
Zorg voor wie en wat je wordt toevertrouwd.
Wees betrouwbaar.
Lees.
Schrijf.
Zoek naar talenten in anderen.
Zoek altijd naar situaties waarin je kunt leren.
Kom je eigen angsten onder ogen.
Verwacht geen volmaaktheid maar geniet van wat onaf is.
Deel je eigen rijkdom met anderen (geestelijk en financieel)
Wees een mededrager van de wereld waarop wij leven.
Speel, zo veel mogelijk!
Leef in verbondenheid.
Herinner je wat belangrijk is, de mooie momenten.
Herdenk en gedenk verdriet en onrecht.
Zing.
Wees dankbaar voor alles wat je gegeven is.
Neem de tijd om na te denken over wat er op je pad komt.
Realiseer zo veel mogelijk dromen zonder anderen te kort te doen.
Luister naar je innerlijke ‘nee’s en breng je gehoor geven daaraan in balans.
Zorg dat wat je doet, kwaliteit heeft.
Durf te mislukken.
Als je valt, sta dan weer op en ga verder.
Stel je schema’s over wat goed of fout is bij als de liefde daaruit is verdwenen.
Als je een tijd in het donker moet lopen, loop daar dan niet alleen, vraag hulp.
Kijk in de krochten van je ziel en kom je driften onder ogen.
Hou vast aan het ware, het schone en de liefde.
Wees barmhartig.
Wees onbevangen.
Durf te vragen.
Zoek nieuwe wegen en als ze er niet zijn, maak er dan een.
Ga moelijkheden niet uit de weg en hou vol als het moeilijk is.
Leer van wie anders is dan jij.
Zoek contact met wie je ontmoet.
Rust.
Zorg voor je lichaam.
Vergeef wat anderen je aandoen.
Durf je excuses aan te bieden.
Vertel anderen waar je ze in waardeert en bewondert.
Vertel dat je van de ander houdt.
Geniet van kunst.
Reis de wereld rond, in je hart of in de realiteit.
Onderzoek je nachtelijke dromen op wat je onbewuste je wil vertellen.
Angst is een raadgever: onderzoek of de raad je werkelijk zal helpen of dat ze een slechte raadgever is.
Je emoties zijn de basis van je bestaan, leer ze te sturen op een manier die goed voor jou en anderen is.
Niet iedereen is te vertrouwen. Leer te zien wie betrouwbaar is.
The sky is the limit, maar wij zijn begrensd in ons kunnen, leer daarom te kiezen.
Dans.
Vier je feesten.
Geniet van muziek.
Wandel.
Lach, heb plezier.
Kijk met humor naar wat er om je heen gebeurt en zet je humor in om te verlichten.
Leer goede vragen te stellen.
Zoek uit waarom iets of iemand je triggert en kijk hierbij eerlijk naar je eigen aandeel, het zal je de weg wijzen naar nieuwe inzichten en mogelijkheden van handelen.
Koester intense en prachtige momenten.
Dans in de regen.
Luister naar de eeuwenoude verhalen, legendes en wijsheid van de mensen die je voorgegaan zijn.
Leef verantwoordelijk ten opzichte van de generatie die na jou komt.
Weet je verbonden met God, de mensen voor je, de mensen naast je en de mensen achter je.
Heb Lief met heel je hart en ziel en je verstand!

Getagged , ,