Maandelijks archief: november 2012

Maar buiten is het feest!

over de impact van seksueel misbruik

Er zijn maar twee plekken waar je niets kan overkomen. Wij hebben dat al jong geleerd. Helemaal veilig ben je of weggeborgen in het donker, zodat geen mens je zien kan, of in het volle licht van de schijnwerpers, waar niemand je kan missen.

Arthur Japin trok me met met zijn boek de duisternis in deze week. Het verhaal van Zonne alias Weijntje, die samen met haar zusjes en moeder in het wespennest van een seksueel machtsmisbruik verstrikt raakte drong zich als een doorn in mij. De verwarrende emotionele processen en ingewikkelde relaties, de behoeften en verlangens die zich vermengden met oordelen, vooroordelen spraken boekdelen. Het manipulatieve machtsgedrag van de stiefvader, dat niet gestopt werd door moeder, gezin, familie en omgeving bracht me van mijn stuk en was tegelijk akelig herkenbaar.
Daar onderdoor las ik over de levenskracht van Zonne, alias Weijntje. Zij vond haar innerlijke kracht, zij was er toe in staat om haar eigen stem tevoorschijn te roepen. En vanuit die kracht, was zij ertoe in staat om uiteindelijk haar stiefvader te stoppen! Je wordt niet vrolijk van dit boek, maar voor iedereen die meer wil weten over hoe ingewikkeld incest en langdurig seksueel misbruik is, hoe verstorend, verwarrend en venijnig het ingrijpt in het zelfbeeld van mensen, is dit boek een aanrader.

Getagged , , , ,

Worldgranny?

“Kan ik die mevrouw iets geven denk je?” Ik heb mevrouw de Keyzer, 80 jaar, net uitgelegd dat die jonge meiden zich sterk maken om ouderen in 3e wereldlanden, die geen inkomen hebben en geen familie meer, te ondersteunen in het opbouwen van een pensioen! Mevrouw de Keyzer heeft vroeger in de fabriek gewerkt. Ze hield wel van dansen, maar toen ze trouwde kwam het er eigenlijk niet meer van. Als ik over World Granny heb verteld kijkt ze me aan en zegt: oh.. daar wil ik wel iets voor geven. Ze tovert haar portomonnee tevoorschijn en geeft het geld aan een ontroerde directeur van Worldgranny.

Een frustrerende voorbereiding was het, in de zin, dat veel mensen de dansavond ‘Jong en oud, gaan voor goud’ wel belangrijk en/of leuk vonden, maar niet leuk en/of belangrijk genoeg om te komen. Zowel jong als oud, bleef weg, meldde zich niet aan, kwam ook niet! Het was frustrerend omdat al drie jaar lang, iedereen die de avond bezoekt, een ervaring opdoet van plezier en ontroering. Jong over oud, oud over jong. Iedereen is verbaasd over de leuke ontmoeting. Maar er zijn maar weinig mensen die dit van te voren lijken te weten en te verwachten. Alleen jonge mensen die hun vrienden van Blossom niet in de steek willen laten, of die betrokken zijn bij projecten als adopteer een oma of http://www.worldgranny.nl, komen. En van de andere kant, de ouderen, komen er 4 mensen van het ouderenkoor en 4 van de ouderensoos. Ook zij mopperen over de lage opkomst van de ouderen. Al met al zijn we met band, organisatie en barpersoneel met 30 mensen. En die 30 mensen krijgen vleugels tijdens de avond terwijl ze met elkaar dansen, drinken en spreken. Ook dit jaar weer. Het eindigt zelfs met tranen, die van de wangen van een oudere dame gleden, toen ze ons bedankte voor de avond, die haar een ander beeld van jonge mensen had gegeven. Dus aan de inhoud, aan het plezier en aan de zin en betekenisgeving ligt het niet!
Wat maakt het dan, dat mensen niet komen?
– teveel aanbod?
– niet leuk genoeg?
– niet van ouderen houden?
– niet van jongeren houden?
– niet van Blossom houden?
– te druk zijn?
– niet alleen willen komen?
Wanneer ontdekken jongeren (hier vallen ook zeker 20-ers, 30-ers en zelfs 40-ers onder) in Nederland onze eigen ‘wereldoma’s en opa’s’? Aan het einde van de dansavond, maken de ouderen plannen voor een volgend initiatief. Ze zijn over de streep. Meer van dit!
Wij, van Blossom, willen ook graag, maar alleen als er meer mensen mee gaan doen. We vinden het super om het te organiseren, maar het is te zwaar om te moeten leuren om deelnemers met een mooi initiatief! Ik hoop, ik hoop, dat het toch een vervolg krijgt en dat er meer tranen van ontroering, lachsalvo’s om elkaars eigenaardigheden en hoopvolle acties van Worldgranny’s en mevrouw Keyzers komen.

Getagged , , , , ,

Ik wil geen muurbloempje zijn!

Ik ben op de soos voor ouderen, bij de Bethelkerk om mensen uit te nodigen voor de dansavond die wij morgen organiseren. de ouderen hebben zich verdeeld over twee zalen. Zaal 3 is de bridge-zaal, zaal 2 is voor de sjoelers.
Ik begin in de bridgezaal. Mensen luisteren kort naar mijn verhaal, maar ik zie velen al tijdens mijn praatje weer verder gaan met hun spel. Bijster veel interesse is er niet. “Ik geloof dat oude mensen belangrijk zijn voor jonge mensen, dat ze hen iets te zeggen hebben en dat ze dat te weinig doen!” hoor ik mezelf zeggen. Even is het stil. Even is er niemand aan het spelen. Iedereen lijkt zijn adem een moment in te houden. Dan worden de hoofden geschud en het spel wordt vervolgd. Een mevrouw in een felroze trui loopt wrokkig langs me. “Vroeger mocht ik nooit dansen, nu dans ik niet. Ik wil geen muurbloempje zijn.” “Maar het gaat er niet om dat u kunt dansen, het gaat om het feest, om de ontmoeting, om het leven! Ze schudt haar hoofd en loopt door! Mismoedig laat ik mijn hoofd hangen en vertrek naar het sjoel-zaaltje waar ik opnieuw mijn verhaaltje houd.
Hier zijn de mensen opener. Ze laten hun spel even voor wat het is en ze knikken als ik zeg dat oudere mensen iets kunnen betekenen voor jonge mensen. een man staat me stralend aan te kijken en vier vrouwen zeggen dat ze willen komen, maar dat ze het fijn vinden als ze even opgehaald en weggebracht worden. Het is soms wel gevaarlijk op straat! Ik schrijf hun namen en adressen op en beloof dat we ze even komen halen!
Als ik 5 minuten later weer buiten sta voel ik me moe. Zo graag wil ik grote feesten met hordes mensen die elkaar ontmoeten, die bruggen bouwen, die ervoor kiezen geen muurbloempjes meer te zijn! Zo graag..

check http://www.blossom030.nl voor het project!

Getagged ,

Oud en opgesloten

– Mevrouw, uw bijbelkring begint zo! Mevrouw buigt haar hoofd. De verzorgster loopt weg. ” Ik heb geen zin in bijbelkring” zegt de mevrouw.” Ik ken de hele bijbel uit mijn hoofd!”

Ik ben een ochtend op bezoek in een verzorgingstehuis om te kijken naar het werk van een Mimakker. Een Mimakker is iemand die contact maakt met o.a. dementerende ouderen. Via spel en improvisatie. We beginnen in een woonkamer bij vijf oude vrouwen die daar aanwezig zijn. Nadat twee van hen al mopperend zijn vertrokken naar de bijbelkring, blijven er drie over. Een mevrouw ligt te slapen. De ander speelt het spel van de Mimakker mee. Een derde mevrouw praat onsamenhangend tegen me en maakt dan contact met de Mimakker. De Mimakker en zij pakken allebei een hengsel van de grote tas van de Mimakker en lopen samen door de kamer en iedere keer weer naar de deur. Ze wil eruit. Maar de deur blijft gesloten. Op dat moment besef ik dat deze mensen dus opgesloten zitten, ze kunnen niet uit de woonkamer. Eigenlijk zit ik ook opgesloten, want ik ben de code om er uit te komen allang weer vergeten.
De mevrouw die het spel meespeelt zit ondertussen met een bal onder haar trui. De bal heeft ze afgepakt van de Mimakker. Ze lacht. ” Zij begrijpt het niet! ” zegt ze tegen mij terwijl ze naar de mevrouw wijst die samen met de Mimakker met de tas rondloopt. Haar ogen glinsteren terwijl ze grinnikend over de bal onder haar trui strijkt. ” Het is een spel!”
Even later gaan we door naar een andere kamer. Onderweg komen we een vrouw tegen die door de gang schuifelt naar een deur die op de tuin uitkomt. “Ik dacht dat hier de uitgang was” zegt ze. Ze draait zich om en samen met de Mimakker loopt ze naar de andere deur. Die gaat echter ook niet open. Ze loopt wat onzeker dan maar weer een andere kant op.
Bij de 2e kamer aangekomen zie ik twee mannen. Een man sluit demonstratief zijn ogen zodra de Mimakker binnenkomt. De ander kijkt op van het boekje dat hij aan het lezen is. Pietje Puk staat er op het boek. Zijn ogen beginnen te stralen. Samen met de Mimakker leest hij. (later vertelt de Mimakker me dat deze man een econoom is geweest tijdens zijn werkende leven) Als de Mimakker contact probeert te maken met de andere man, gromt deze: pas op of ik rijd mijn rollator over je heen. Hij wil geen contact met haar.
Het laatste contact. Een mevrouw liggend in rolstoel komt binnen. De Mimakker gaat naast haar zitten en spiegelt haar. Twee paar ogen kijken elkaar aan. Ik zie hoe de mevrouw alert en aanwezig is, hoe ze contact maken. Na een tijdje begint de mevrouw rustiger te ademen. Als de Mimakker uit de kamer wegloopt, valt ze in slaap.

Getagged , ,

Post in de openbare ruimte!

Image

 

Ik hou van het rare, het onwaarschijnlijke. Ik droomde vroeger op het strand dat ik een fles vond met een brief daarin. Van een prins uiteraard, die gered moest worden omdat ie op een onbewoond eiland zat. Ik vond er nooit eentje. Maar ik ontdekte later dat vele mensen op zoek waren naar zo’n brief. Zo’n klein teken van hoop. Van iemand die je niet kent en die toch bij je betrokken is. Dus nu maak ik ze zelf. Ik doe de brief in een envelop en post hem in de trein, op een boot, in het bos.. waar ik maar kom. Dan maak ik er een foto van en dan laat ik’m gaan. Geen idee wie ze leest.. maar ik hoop daarmee een lichtje te zijn! Een bemoediging, een positief geluid, een verrassing voor wie de brief opent! Bovenstaande foto heeft Nelleke gemaakt. Zij schreef haar eigen brief. Misschien zijn er meer mensen die mee willen doen. Misschien via een brief in een envelop.. misschien via flessenpost, misschien gewoon via vrije plakplaatsen waar iedereen je bericht kan lezen. Als je zin hebt om mee te doen. Maak dan een foto van jouw geposte brief en stuur die naar info@broedgebied.nl  dan plaatsen we’m op de site binnenkort (eind november).

Getagged , , , ,

Hamid en majoor Bosshardt, echt teder!

Het gaat niet om geld, maar om de mooie verhalen die je kunt delen met elkaar – met dank aan Hamid

Hamid is uitgenodigd op een studiedag over de ontwikkelingen in sociaal werk in Nederland. Hamid heef 15 jaar gezworven, is dakloos geweest en verslaafd. Nu werkt hij als ervaringsdeskundige bij de Vaartse Rijn in Utrecht. Hamid vertelt een verhaal over Majoor boschardt! Een beetje jaloers denk ik ‘hij heeft 1 van mijn heldinnen ontmoet’. Hamid echter, was zich op het moment van de ontmoeting met haar helemaal niet bewust van het feit dat deze vrouw voor heel Nederland een heldinnenstatus had bereikt. Hij zag alleen een vrouw met een petje en een uniform aankomen toen hij zijn busje ergens in Amsterdam op een plek geparkeerd had, waar dat niet mocht. Hij dacht dat hij haar moest intimideren zodat hij geen boete zou krijgen. Maar dichterbij gekomen bleek dat het iemand van het Leger des Heils was, een vrouw als zijn oma, die gewoon haar arm uitstak zodat hij kon inhaken en hem uitnodigde mee naar de kerk te gaan. Hij zei : “Maar ik ben Moslim.” Zij zei: ” Maakt niets uit. De kerk is voor iedereen”. Hij kreeg dekens en voedsel in de kerk. Later zeiden mensen tegen hem ‘ Dat was majoor Bosshardt, ken je haar niet? Zij loopt hier al jaren rond en zet zich in voor wie verslaafd, slaaf of dakloos is.’ Hamid straalt als hij over haar praat. Sinds die tijd heeft hij veel vooroordelen tov anders gelovigen opzij gezet. Ik kijk naar zijn t-shirt en glimlach. Daar staat een man die de klappen van het leven kent. Die misschien zelf ook klappen heeft uitgedeeld. Maar hij vertelt een verhaal van hoop, over een van mijn heldinnen en er staat ‘echt teder’. Op zijn t-shirt!

Getagged , , ,

Jeff who lives at home

Wat is de meest belangrijke dag in de geschiedenis? Vandaag!

Prachtige, ontroerende film over alles wat er in een heel leven fout kan lijken te gaan, maar op een dag zich helemaal ten goede om laat keren. Goede cast, mooi spel, leuke karakters, klein verhaal met absurd tintje!

In het donker

Eerst is er de onrust. Dan is er de droom. Dan langzaam komt het gevoel. Een gevoel van irritatie vermengd met verdriet en ongerustheid. Naar buiten is er een ingehouden agressie die opgevangen wordt door anderen. Dan is er de acceptatie. Zo is het nu eenmaal. Face the dark Side. Face it en loop er niet langer voor weg.
Ik duik in mijzelf en kijk rond in die donkerte daar. En ik zie ontevredenheid, onzekerheid, angst, verdriet, woede. Oude getrouwen die al lange tijd meeleven. Ik kijk ze onwillig aan. Zij kijken onbevangen terug. Ze kijken en ze knikken en ze wijzen. Wijzen? Ze wijzen naar een hoekje van de ruimte. Het is daar erg donker. Ik kijk en kijk en daar… Daar ligt iets. Ik kan het niet helemaal onderscheiden, maar ik voel dat ik daar moet zijn. Ik loop er heen en ik tast. Mijn vingers voelen vochtige aarde. En iets.. Een klein stengeltje. Iets dat daar groeit. Iets wat een nieuw stukje van mijn weg zal wijzen. Ik kijk om naar mijn dark faces. Niet meer onwillig. Eerder dankbaar.

20121103-102740.jpg